De Plaats.
Al enkele maanden van tevoren werden er
plannen gesmeed om naar de totale zonsverduistering te gaan kijken. We wilden
het echt zien donker worden. Het moest ook een rustige plek zijn waar we de
effecten op de natuur konden waarnemen. Daarom besloten we niet om naar
Virton of Aarlen te gaan. We gingen naar Luxemburg naar Esch-sur-Alzette. Dit
ligt in het uiterste zuiden van Luxemburg tegen de Franse grens.
De monster files.
We vertrokken omstreeks 7:30 uur vanuit Wirzfeld. Doordat
we dan over de binnenwegen naar
Luxemburg zijn gereden kregen we geen enkele keer een file te zien. We
schoten zelfs zo goed op dat we besloten tot twee keer toe een flinke pauze
te nemen en iets te drinken.
Esch-sur-Alzette.
In Esch-sur-Alzette zelf was het al iets drukker. Iedereen
stond juist buiten de stad op kamping die boven op een helling lag. Wij
besloten nog iets verder te rijden en kwamen toen in een zeer rustige
omgeving. En ja hoor er was praktisch geen volk.
Eén nadeel hadden we nog er hing nog steeds vrij veel bewolking. Deze
bewolking was vrij dicht en niet van plan om direct op te lossen. Maar het
was nog maar 10:30 uur. Er was nog
tijd genoeg.
De maan bijt in de zon.
Omstreeks 10:35 uur zagen we dat de zon stilletjes aan
door de maan bedekt werd. Het enthousiasme werd groter en groter. Helaas
speelden de wolken ons nogal wat parten. Langzaam maar zeker werd de zon
kleiner en kleiner. Maar de wolken werden dichter en dichter.
Toen gebeurde het…
De wolken schoven plots helemaal dicht en de zon nog de maan waren te zien. Er
was spijtig genoeg niets aan te doen. Stilletjes hoopten we dat er nog ergens
gaatjes in de bewolking zouden komen zodat we de zon toch nog konden zien.
Plotseling gebeurde dat ook maar de momenten waren zo kort dat we ze
nauwelijks of niet konden fotograferen. Iedereen had het in de gaten dat de
corona waarschijnlijk niet te zien zouden krijgen. Op de grijze bewolkte foto
is nog net een fijn sikkeltje van de zon te zien.
De grote dimmer.
Het zonlicht werd dus geleidelijk afgeschermd door de maan. Het eerste half
uur tot uur van de beginnende zoneclips merk je daar absoluut niets van. Toen
de zon meer dan de helft verduisterd was, begon er iets op te vallen. De
kleur van de lucht werd iets donkerder. Naarmate de eclips vorderde, nam het
licht meer af. Het was net of er een zwaar onweer aankwam. Het mooiste van
dit effect waren de speciale kleuren. Alles kreeg een soort vreemdsoortige
‘stalen’ glans. Ook vlak voor de totale verduistering bleven alle schaduwen
haarscherp. Je kon dit zeker niet vergelijken met een gewone schemering. De
kleuren werden ook fletser. Een kwartier voor de totale zonsverduistering
werd de lichtafname groter en groter. Je kan het vergelijken met iemand die
aan een gigantische dimmer zit te draaien. Het geelrode licht heeft geen kracht
meer. Het leek erop dat je het landschap bekeek door een veel te sterke
zonnebril. Wij droegen echter geen van allen een zonnebril of eclipsbril.
De laatste minuut.
De laatste minuut ging alles zeer snel. In één keer werd het op een paar seconden
plots donker. Het was een vreemde gewaarwording. Plotseling voelde het koud
aan. Het viel ook op dat er plotseling geen enkele vogel meer floot. De
natuur was fluisterstil. Doordat dit zo snel ging werden we er allemaal zelf
ook heel stil van.
‘Vreemde’ hemeltint.
Bij het begin van de totale zonsverduistering leek het erop of iemand de lamp
uitdeed of plots de gordijnen dichtdeed. Het enige dit overbleef is een
oranjegekleurde schemeringslicht boven de horizon. Op de vorige foto kon je
straatlampen niet zien branden maar toen Esch verduisterd was kon je ze van
enkele kilometers afstand zeer goed zien branden.
Plots klaarlichte dag.
Als we het niet meegemaakt hadden, zouden we nooit kunnen vermoeden dat het
zo snel terug dag kan worden. Je zou denken dat de Eclips omgekeerd zou
verlopen. Dit was helemaal niet het geval.We zaten ongeveer anderhalve minuut
in het donker. Plots leek het of iemand ineens een sterke lamp had
aangestoken. Op nauwelijks 2 seconden was het weer helemaal terug licht. Net alsof het weer volop dag was. Van die
vreemde ‘stalen’ tint die voorheen over het landschap viel was helemaal niets
meer te zien. Na enkele seconden
floten de vogels weer!
Het was een unieke ervaring. Iedereen die de kans heeft om
dit eens mee te maken, moet dit beslist doen.
De grote trektocht naar huis.
Enkele seconden begonnen te auto’s al terug te rijden. De meesten vertrokken
onmiddellijk na de totale zonsverduistering. Wij beslisten nog even te
blijven picknicken. Achteraf bekeken een wijze beslissing want zo zijn we al
die files kunnen ontlopen.
|
