7 April 2005, El Gouna-Egypte

Hoezo El Gouna op deze Wirtzfeld Website?

Lees het bericht op 6 April (via de kalender hier rechts boven voor de uitleg daarover)

Het aktuele weerbericht voor vandaag en deze week vind je hier recht in het menu.

Voorlopig af en toe een reisverslag van mijn vakantie, echter wel met enkele dagen vertraging. Kom dus elke dag terug om te zien of ik alweer wat nieuws heb kunnen posten vanuit Egypte

sorry voor de typefouten, ander toetsenbord en langzame modemverbinding

Stel je voor: ik zit hier om half negen ’s avonds buiten op mijn balkon in El Gouna, Egypte, (het is nog 25 graden) met mijn laptop en probeer de afgelopen dagen even op een rijtje te zetten, terwijl in wirtzfeld het amper boven nul graden uitkomt.

Op 7 April ben ik dus vertrokken en jochen heeft nog een foto van mij gemaakt op de luchthaven van duesseldorf waaruit blijkt dat de bagage allemaal is meegegaan. Het heeft wel enige overredingskunst gekost,maar goed, het is dus gelukt en dat ook nog zonder bijbetaling.

Door het feit dat ik de Silvercard bij Air Berlin had, hoefde ik ten eerste niet aan te schuiven bij de lange rijen wachtenden, maar kon aan de silvercard balie inchecken: slechts 1 persoon voor mij. Direkt gezegd dat ik geloofde dat ik een beetje zou moeten bijbetalen.

De eerste reaktie van de baliebediende was: hoeveel mensen vliegen er dan… toen ik zei dat ik slechts alleen vloog, kijk hij eerst naar de bagage en begon toen “20 kg zijn toegestaan…” waarop ik zei: ja, 20 kg standaard, plus 10 kg silvercard, plus 30 kg sportbagage.
Wat is dan hier sportbagage? Ik weer, “alles, want dat is allemaal voor mijn zoon in Hurghada die duikleraar is”… Ik zei, “in geval van teveel kan ik eventueel een koffer met studiemateriaal achterlaten, maar zullen we niet eerst kijken hoeveel we hier hebben”.

Na vier koffers vroeg ik… hoever zijn we? Hij weer: 70 kg.

Ik: in deze koffer zitten PADI studie ordners en boeken, die weegt nog eens 9.5 kg. Ik wil die best openmaken als u het niet gelooft?

Nou ja, zei hij, duikersbagage ziet er normaal gesproken anders uit, het is maar dat u het weet, een volgende keer lukt het niet, maar ik zal het nu maar door de vingers zien…

De handbagage (computer, camera, diverse kabels en batterijen) hoefde ik niet te laten wegen (nog eens 8 kg)…

de vlucht verliep tamelijk vlot en in Luxor stapten de meeste mensen uit omdat ze aan de gebruikelijke rondreis door egypte deelnamen die in luxor begint met het inschepen op de nijlcfruise schepen. Ik heb die tocht verleden jaar al met Brigitte gemaakt.

Erbleven nog slechts ca 10 personen over die door zouden vliegen naar Hurghada, en een twintigtal mensen stapten in Luxor er nog bij die terug naar Duitsland zouden vliegen.

Aangekomen in Hurghada was het een drukte van jewelste: veel vluchten die aankwamen en dus veel mensen die eerst hun toerguide moeszten zoeken om vervolgens hun voorafbetaalde visa te kunnen krijgen. Omdat ik niet in een package maar individueel vloog, ben ik dan op aanraden van Mike naar de bank gestapt die in dit gedeelte van de hal is en waar men dus ook een visazegel kan kopen. Dan aanschuiven bij de inreisbalie om een stempel op de visazegel in het paspoort te krijgen en het (vooraf in het vliegtuig ingevulde) biljet af te geven met de persoonlijke reisdata en hoteladres gegevens.

Ontzettend veel mensen die bij de bagage banden stonden te wachten om te zien waar hun bagage bleef. Op de monitoren verschenen diverse vluchtnummers, maar niet die van mij. Je reinste chaos. Ik ben dus blijven heen en weer pendelen tussen de verschillende banden, en tegen 14 uur dan even mike’s handy nummer gebeld, want ik had gezegd dat hij niet voor die tijd aan de luchthaven hoefde te komen. Mike stond voor de uitgang te wachten, maar had mij nog niet gezien omdat de ruiten erg spiegelen en men dus slecht naar binnen kan kijken, behalve dan door de geopende deuren. Ook nog snel een fles Bacardi Oro gekocht voor 10 Euro in de taxfree shop, want in Hurghada kun je ook nog taxfree kopen bij aankomst. Mike had die fles ook nog op zijn verlanglijstje staan…

Ik had ondertussen ook al een bagagewagentje versierd, want ik wist dat er 5 koffers ergens op de banden moesten aankomen met 79.5 kg bagage.Af en toe geprobeerd iemand die er een beetje officieel uitzag, aan te klampen om te horen waar ons vluchtnummer bleef.

Schouderophalen was het enige wat je als antwoord kreeg. Totdat er iemand mij aansprak om te horen of ik misschien 5 euro kleingeld kon omwisselen in een bankbiljet. Mijn antwoord daarop was het tonen van mijn vluchtticket nummer waarop hij even wegging en toen terugkwam om te zeggen dat mijn koffers naast een andere band stonden. Nadat hij mij dan geholpen had de koffers op de bagagewagen te leggen, heb ik hem dan 3 dollar gegeven, want ik had ondertussen meer dan een uur naar mijn koffers lopen te zoeken. Kleingeld wisselen hoefde dan ook niet meer.

Toen rechtstreeks naar de uitgang gewandeld met mijn zwafre bagagewagen. Mooi niet, dus. Ik werd aangehouden en moest eerst vertellen wat dat allemaal moest met die koffers: ik dus braaf gezegd dat dat bagage voor mijn “baby-boy” was die hier woont. Ongelovig duidde hij een van de onderste koffers aan en zei: openmaken. Toevallig was dat de koffer met beddegoed, chocola, een zak met vlees en een gloednieuwe puzzel. Even rondgeneusd tussen het beddegoed en toen werd op de puzzel gewezen… wat dan wel was: ik duidde hem het woordje puzzle aan op de verpakking en zei nog eens: voor de baby-boy. Dat was wel het duidelijkste bewijs voor de controleur, ik mocht weer de koffer sluiten en kon doorlopen.Goed dat het niet een andere koffer was met heel veel vleeswaren!

De taxivriend van mike had een andere rit aangenomen omdat het zo lang duurde voordat ik buiten kwam, maar had ondertussen een collega gebeld die net aankwam lopen en ons naar zijn mini busje troonde zodat we direkt naar Mike’s gastverblijf konden vertrekken. Daar werden dan eerst de koffers uitgepakt, de vleeswaren en andere spullen voor mike uitgepakt en mijn koffer herpakt met de dingen die mike nog bezorgd had. Dan snel doorgereden naar El Gouna, zo’n 3%0 km van Hurghada verwijderd. In de Abu Tig Marina moesten wij de sleutel afhan en het contract tekenen. Ondertussen was het al half vijf en de makelaar zei dat men al op ons gewacht had, want om vijf zouden ze sluiten. Vervolgens met de taxi achter de housekeeper op zijn brommertje heengereden naar de Golf West Appartments area.

Dit ligt zo’n 1.5 km verwijderd van het oude stadscentrum (op oud getrimd, maar in feite nieuwbouw uit 1993 toen heel El Gouna uit het niets werd opgetrokken. De Golf West area is gedeeltelijk nog in aanbouw en bestaat uit een variatie van villa’s en kleine appartements gebouwen van max 3 verdiepingen in egyptische stijl, dus met veel hoeken, koepeltjes en kronkelige buitentrappen en balkons naar de appartementen op de hoger gelegen verdiepingen. Aan de voorkant van de straat is alles nog in aanbouw, de, parkeerterreinen en de weg ervoor zijn nog niet verhard, en tegenover wordt nog druk gebaggerd en gebouwd aan een nieuwe lagune en nog meer gebouwen. Alles wat hier gebouwd is reeds verkocht, en men spreekt er steeds weer van dat er niets meer bijgebouwd wordt, en steeds weer wordt een nieuwe wijk dan toch weer bijgepland.

De voorkant was dus niet zo aantrekkelijk, en ik dacht al, goeie god, waar ben je nu beland… Maar, eenmaal binnen in het appartement bleek dat de foto’s die men had opgestuurd niet eens bij benadering de ruimte aangaven die mijn appartement heeft. Feitelijk zijn het twee appartementen die aaneengeschakeld zijn, een ruime woonkamer met tv en telefoon en een zitbank, een kleine ontbijtbar voor vier personen en een inbouwkeuken met koelkast, diepvriezer, een oven en 4 elektrische kookplaten, en in de kasten allerlei keukengerei en poetsgerei. Bovendien 3 vensters en een balkondeur.

Links daarvan een badkamer met bekken, douche en wc, en een ruime slaapkame met 2 eenpersoonsbedden, twee kleine venstertjes met luiken en ook weer een deur naar het balkon.

Rechts van de woonkamerde “master bedroom” met een groot tweepersoonsbed, een deur naar het balkon en twee kleine vensters met luiken en opnieuw een badkamer metbekken, wc en een douche.

Alle buitendeuren en vensters hebben bovendien een tweede gassdeur ervoor tegen de “mosquito’s”.


De housekeeper links en Mike rechts

De housekeeper liet dan eerst even zien hoe de drie airco’s funktioneren (in iedere kamer een), en begon toen de checklijst te overlopen van spullen die aanwezig waren, te beginnen met 2 asbakken tot en met de wasmachine, strijkplank, strijkijzer en vuilniszakken, het aantal handdoeken en lakens en kussenslopen, etc. We stelden zelfs een foutje vast: op de checklist stonden slechts 3 stoelen ,op het balkon, maar er waren dus 4.

Daarna eens geinformeerd over housekeeping mogelijkheden, (hij belde dan direkt enkele bedrijven op om te horen of de door mij gevraagde data voor housekeeping zouden gaan: ofwel 2 euro per uur perman, ofwel 15 euro voor een volledige cleaning en het linnengoed wassen)

Daarna verklaard hoe de telefoon werkte van buitenaf (in el gouna is telefoneren gratis, maar voor buitenaf moet er een vrij lang nummer gebeld worden).

Mike direkt laten proberen om mijn appartement op te bellen, en dat gaat dus alleen via een operator. Dat lukte dus niet. De housekeeper direkt opnieuw de operator opgebeld en hem in het arabisch op zijn nummer gezet, dan nog eens geprobeerd en toen ging het dus wel. Had zeker moeite met de engelse nummers die mike hem had opgegeven…

Dan gevraagd naar de internet mogelijkheden, hij weer bellen om te horen hoe de openingstijden van Orascom.net zijn zodat ik de volgende dag een persoonlijk account in orde kon laten maken.

Na de checklijsten afgepunt te hebben, vertrok de housekeeper en konden dan de rest van de koffers uitgepakt worden.

Als extra verrassing: mijn appartement ligt dus direkt voor het gemeenschappelijk zwembad van Golf West, en jawel, sinds 3 dagen was dat ook gevuld met water.

Achter het zwembad verloopt een strand van ca 50 meter diep dat aan een ca 100 meter brede lagune grenst waarin ook gezwommen kan worden.Daarachter verloopt de toegangsweg naar El Gouna City en weer daarachter kijk je uit op een gedeelte van de Golfbaan. In de verte zie ik dan nog het steigenberger hotel (waar mijn schoonzusje met haar familie net die middag huiswaarts is vertrokken) en het Movenpick hotel waar ik in juni en november verleden jaar was geweest bij mijn vorige bezoeken aan mike.

Vervolgens zijn Mike en ik naar het centrum gewandeld en het eerste het beste restaurant op de marktplaats binnengewandeld om samen gezellig te eten. Uitstekende steak met puree en sla en als afsluiter een pannekoek met ijs en chocola. (Jobo’s place: kosten ca 25 euro voor ons tweeen inclusief drankjes)

Vervolgens met de Tok-Tok taxi voor 1.40 euro (een soort driewielige vespa) terug naar het appartement. Mike heeft dan zijn taxivriend weer opgebeld die hem terug moest rijden naar Hurghada, want voor mike gaat het werk de volgende ochtend gewoon verder.

Dag een van mijn vakantie zit erop.

Geplaatst in Snow Mailing.

2 reacties

  1. Hey Hubert,

    leuk reisverslag tot nu toe, ook al is het enkel van je eerste dag. Terwijl jij daar in het warme egypte zit regent het hier met bakken. De temperaturen vallen mee, hoewel het ’s nachts lichtjes kan vriezen. Wanneer kom je nu weer juist terug?
    Groetjes

    Jeroen

  2. hoi huub,
    blij dat je goed geinstalleerd bent in egypte, heb net je reisverslag gelezen. er zijn altijd mensen ,die steeds geluk hebt met bagage en zo en daar ben jji er een van denk ik, leuk appart. geniet van je vakantie, groetjes aan mike en van ons tiny en de bubs.

Reacties zijn gesloten.