Van oud naar nieuw, door Mies de Wolf

Gedurende de hele donderdag werd onheil voorspeld: vrijdag zou het ijsregenen en de wegen zouden gevaarlijk glad worden. Daardoor werd het vertrek enkele uren vervroegd. Na het oppikken van de op-hete-kolen-zittende ouders met een propvolle auto naar Weywertz. Daar aangekomen hielp Jos Rudy met het sneeuwvrij maken van de inrit. Rudy wordt daar al gedreven in.
Met de opgewarmde worstenbroodjes van Tine hadden we snel een stevige hap naar binnen. Klaar om te gaan wandelen. De sneeuw kraakte onder de voeten. Naast een zonderling die sneeuw ruimde, niemand op pad. Opnieuw in onze straat zette Tine er een stevige pas in. Het leek of ze de stal rook. Even later zaten we gelijk 4 rijpe kersen te blozen in de zetel..

Zaterdag 31/12
Van de sneeuwbui die ’s avonds nog kwam aanwaaien was deze ochtend niet veel meer te merken. Het witte tapijt was voor de helft gesmolten, een proces dat door de flauwe regenbuien nog versnelde. Laarzen waren geen overbodige luxe om in het smeltend goedje te stappen. Niet eens zo ver van huis verwijderd, zagen we hem: de vos!

Hij liet zich aanschouwen in z’n volle ornaat tot hij ons in het vizier kreeg. Hij kruiste ons pad om dan met zijn staart horizontaal achter hem over de weide richting bos te lopen waar hij uit ons zicht verdween.
We trokken Zuidwaarts de N 632 over en volgden de spoorweg tot Baileux. Vandaar keerden we terug richting WW maar dat verliep niet zo gemakkelijk.

De opgewaaide sneeuw lag er nog ongerept en tot 20 cm dik bij. Rudy voorop en zo profiteerden we met ons drieën van zijn voorgevormde stappen. Aan het einde van deze dreef moesten we een stapje opzij zetten voor een tractor. Kon die nu niet wat eerder naar de akker rijden? Vanaf hier vervolgden we gemakkelijk onze weg via het tractorspoor.
In de voorraadkast stond alles behalve paneermeel dus in het dorp nog langs het supermarktje want er stonden nog gehaktballetjes met gesmoorde komkommer op het weekmenu. Jos bladerde in een boek, Tine worstelde met een kruiswoordraadsel, Rudy maakte een PowerPoint voorstelling voor zijn leerlingen en ik deed voorbereidingen voor de avond. We hielden het eenvoudig met allerhande hapjes en keken naar de shows op tv.
Na het aftellen en nieuwjaarswensen en -zoenen stonden we met 4 op een rij door het raam te gluren. We genoten van het vuurwerk dat in alle maten, vormen en kleuren uiteen spatte. De gehele horizon lichtte op, we wisten niet waar eerst kijken.

Op 1 januari
eerst Tine, Jos en dan ik uit bed. Rudy verscheen pas ten tonele toen wij het ontbijt al naar binnen hadden gespeeld.
Rudy draaide een paar vijzen in de vaatwasser want dat ding kwam zo langzamerhand helemaal uit de kast gekropen. Nog even luieren en de klok in de gaten houden want om 12u werden we in restaurant Lindenhof verwacht. Althans dat dachten we… we stonden niet in hun agenda. Rudy liet de chef-kok het ingesproken bericht op de gsm horen maar die vent twijfelde zelfs nog aan zijn eigen stem. Geen probleem, in mum van tijd werd een tafel voor ons gedekt. Uiteraard hadden we deze korte afstand te voet af gelegd. We wandelden langs de juwelierswinkel waar de klok precies 12u aan wees. Wij zo tegen elkaar dat die klok blijven hangen was toen ze die extra seconde hadden toegevoegd aan de laatste dag van het jaar. Je weet wel, om gelijke tred te houden met het draaien van de aarde. Geen van ons bleek er erg in te hebben dat het effectief 12u was toen we daar passeerden. Dat werd pas later duidelijk. Bij het apéritief haalde Tine herinneringen op. We werden vergast op een hapje van het huis in de vorm van een wildpaté op salade. De wijn à volonté bracht ons vrouwen in een vrolijke stemming. Wij zaten daar met rode kaken van het lachen, de mannen eerder van schaamte. Tijdens een bezoek aan het toilet leek het ernaar dat Tine de wc pot aan het demonteren was. Zo’n kabaal! Het diner was heerlijk en we begaven ons terug naar huis. We namen de kortste weg. Jos vond dat ik zo al genoeg omweg maakte. De klok van de juwelier gaf 4u aan. Pas dan beseften we dat er niks mis was met de klok maar wel met ons! En toen hadden we nog niet eens gedronken… De klim naar boven ging veel gemakkelijker dan anders en zo zitten we, puffend van het vele eten, weer lekker in ons warme huisje. Onze gasten zijn gewaarschuwd: vanavond moeten ze op niet veel meer rekenen.

Maandag 2/1
Ik was als laatste aan de ontbijttafel. De auto in op weg naar Monschau. Ons “Tineke” (mijn splinternieuwe GPS) stuurde ons helemaal rond en zo kwamen we aan de achterkant van het typische vakwerkstadje uit. Het zag er nog vrijwel eender uit dan 25 jaar geleden toen ik het voor het eerst bezocht.

Op de terugweg aan Grun Kloster de auto aan de kant gezet en een gedeelte van wandeling 15 uit het Hoge Venen wandelboek gemaakt. (Ik vermoed dat de schrijver ervan, Julien Van Remoortere nog familie van me is maar hoe kom ik dat te weten?) Een pad door een mooi sparrenbos bracht ons naar de top van de Regenberg (575m).

Als je het ooit stiller dan stil wil hebben…Ik werd zelf ook even stil toen er plots mist kwam opzetten.

Gelukkig was het einde van de wandeling in zicht. Een laatste foto nam ik nog van de vallei van de Hündelbach waar het -naar het schijnt- in het voorjaar geel ziet van de narcissen.
Opnieuw de auto in en via Nidrum naar Butgenbach. Bakkerei Halmes was gesloten dus stapten we binnen bij Heinen waar we met een koffie en een stukje kaastaart weer helemaal bij kwamen. Gewapend met een 7 granenbrood terug naar huis. Intussen kregen we telefoon van ons Femke dat ze had gelift – vanwege geen normale busdiensten op nieuwjaar – en warempel terecht was gekomen bij mensen uit…Weywertz! Zij waren op familiebezoek in Antwerpen. De wereld is soms klein….

Dinsdag 3/1.
Als eerste uit bed dus gauw een lekker warm badje genomen. Intussen stond een strooiwagen aan onze oprit. Een half uur later brachten collega’s een jerrycan diesel en kon het zout strooien doorgaan. Wel zout getankt maar geen mazout..
Dan richting Montenau. Pràchtig weertje. De zon schijnt en 0° dus ‘warm’. De hespenfabriek is wel de moeite om te gaan bekijken. Eerst een filmpje in het Nederlands waar de hesp van het varken allerlei behandelingen ondergaat, precies dezelfde als die die je door de doorkijkraampjes te zien krijgt. Hesp proeven en dan meenemen natuurlijk.
Daar we toch in Montenau waren, maakten we van de gelegenheid gebruik om te wandelen in het Wolfsbusch. Heeft het iets met de naam te maken, ik weet het niet, maar ik voelde me er erg goed. Zonder overdrijven vind ik dit bos het mooiste wat ik ooit zag.

Nog nooit de zonnestralen zo door de bomen zien priemen! Met de sneeuw krakend onder de voeten liepen we voorbij omgezaagde mastodonten van bomen. Jammer dat motorzagen de rust verstoorden.
Na 2 uur wandelen kwamen we met hulp van Rudy’s aangeboren duiven-gps terug aan de wagen die we geparkeerd hadden aan het voormalig ‘ Wolfsbusch’ hotel. Niets wijst erop dat het geen hotel meer is, je kan het enkel nog huren.

Panoramisch uitzicht en rust gegarandeerd! Via Ondenval en Faymonville terug naar huis waar we letterlijk een boterhammetje aten. De snijmachine van de vorige bewoner deed voor de eerste keer dienst. Rudy deed een poging om de satelliet-ontvanger te (ont)regelen doch er blijven enkel Duitse zenders te ontvangen.

Woensdag 4/1

Een ontbijt met schitterende zonsopgang! Na de schoonmaak jas aan, richting Champagne. Het leek hondjesdag te zijn. Elke hond liep voor lange of korte tijd met ons mee. Jongeren schoten nog overgebleven vuurwerk af op straat. De wegen lagen bezaaid met restanten van vuurpijlen. Lege champagneflessen getuigden nog van feest in het dorp. Bij de bakker langs om brood en appeltaart om de verloren calorieën terug op te halen. Na deze korte wandeling scrabble gespeeld met Tine. Zij dacht overal zomaar wat woorden te mogen leggen maar dat pakte natuurlijk niet bij mij.

Intussen werd onze haag geschoren door een man van de gemeente.(?) De houtsplinters vlogen met kracht tegen de ramen. Als je op zo’n moment buiten staat, zie je eruit zoals een cactus vrees ik.
Na de komkommer met balletjes genoten we van de naar kaneel geurende appeltaart die nog veel lekkerder smaakte dan dat ze er uitzag. Zo moet dat!

Donderdag 5/1
Vannacht en de rest van de dag stuifsneeuw. De zon bleef afwezig. Vanwege de klachten dat de wandeling gisteren te kort was – naar Champagne en terug – vonden we er maar niet beter op dat te voet te gaan naar de bakker……in Butgenbach. De wind zat ons recht in het gezicht en voelde daardoor ijskoud aan.

Het pad voerde over de spoorweg en een weide met nog een ferm pak verharde sneeuw. Daar bleven we even staan om te genieten van het 360° panorama. We dronken een tas koffie bij Halmes, zo konden we er weer tegen. De straat lag op sommige plaatsen nog bedekt met sneeuw. Daar waar de zon de kans kreeg, was het gevaarlijk glad en voor alle veiligheid liepen we naast de weg.
Dit was geen minne wandeling voor onze zevenenzeventigjarigen maar ze hadden erom gevraagd…
Na een rustige avond, een laatste overnachting en de schoonmaak terug naar huis waar een nieuwe werkweek ons opwacht.

Alle Foto’s bij dit verslag staan in Wirtzfeld Gallery > Reisverslagen > Mies De Wolf

Geplaatst in Reisverslagen Lezers, Snow Mailing.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *