De Twee Meren



Opnieuw een indrukwekkend reisverslag van Mies De Wolf:

Vrijdagochtend vertrek te Stabroek met een temperatuur van –4°. Na elke 50 km rijden werd dat een graadje extra en zo was het –8 bij aankomst in Weywertz.
We nemen afrit 7 en net in de bocht, op 1m van de vangrail, staat een vos. Ik kijk hem recht in de ogen. Het is maar voor even maar toch staat zijn schattig snuitje op mijn netvlies gebrand. Hij riskeert daar wel zijn leven mijn gedacht!
We volgen de borden ‘Baraque Michel’ en een tijdje later rijden we door de prachtige Hoge Venen. Onbeschrijflijk wat mist en vorst samen kunnen creëren!
Elke boom en elk plantje is met een dikke laag rijm bedekt wat het meest feeërieke landschap oplevert dat je je maar kan inbeelden. Ook dàt beeld bewaar ik in de rugzak van mijn herinneringen.

Het gehele landschap is nog wazig vanwege de laaghangende wolken. Toch probeert de zon door te breken. Ze slaagt er in om mijn voornemen er een luie dag van te maken van de baan te vegen.
De drang om naar buiten te gaan wordt groot en zo trekken we op pad. Als ik uit de garage het pad op ga, heb ik gevoel alsof ik een schansspringer ben. Even dat wipje omhoog om dan niks anders te doen dan afdalen – in een slowmotion dan – deze keer richting meer van Robertville. Wat is het weer heerlijk rustig op de weg…
De geur van brandend houtvuur helpt de planning voor morgen op te maken. Wij willen ons ook kunnen koesteren aan een gezellige warmte zoals alleen een houtkachel die kan geven….
De zon staat niet ver boven de horizon en toch is de rijm aan de bomen verdwenen. Nu hangen waterdruppels als parels te schitteren. Samen met de zwarte takken tekenen ze scherp af tegen de blauwe lucht.

Ik geniet van het besneeuwde landschap en vooral van de kunstwerken welke de wind met sneeuw maakte.

De aangegeven “liggende blauwe rechthoekjes” route is toch meer iets voor de zomer. Op enkele plaatsen is het ronduit gevaarlijk. Aan de rand van het meer is het oppassen of je glijdt er zo in of op. Dit droogt door de vrieslucht uit en het ijs blijft op de oever achter. Daar een laagje sneeuw op en je weet waarover ik het heb. De aanblik van het witte dichtgevroren meer geeft me wel een romantisch gevoel.

Een grappig uitzicht krijg je van op de brug. Konijnen vinden het blijkbaar leuk hun naam in de sneeuw te schrijven.

De blauwe rechthoekjes leiden ons via de N 676. Het drukke verkeer maakt van dit een heel vervelend stuk. Bij mijn weten is hier geen alternatief. Blij dus met de afslag naar Outrewarche alwaar de rust weerkeert. Vandaar gaat het vlotjes naar beneden en steken we voor de tweede maal het meer over.

Naar schatting stapten we 10 km maar de laatste drie… daar zie ik echt tegen op. Wij zijn helemaal geen ervaren stappers. Nog nooit gewandeld tenzij we door vrienden op sleeptouw genomen werden. Niet verwonderlijk dat ik voor tv in slaap val en ook de zonsopgang mis op zaterdagochtend. We halen ons rijdend salon van stal en begeven ons naar Waimes om een ‘kamin’ te zoeken.

Gedurende een half jaar overleggen we wàt we precies willen maar we zijn er tot op heden nog niet uit. Ook in de winkel kunnen we geen keuze maken. Een voorzet of een inbouw, wat zal het worden??? Geladen met brochures en nog evenveel vragen stappen we buiten. We rijden door naar Malmedy. Daar bekruipt me een echt ‘toeristengevoel’ zeker als we daar de toeristische dienst binnen stappen om de vers gedrukte folders uit te zoeken.

’s Avonds steekt er wind op en ik vraag me af wanneer ik het eerste houtblok op het vuur zal gooien.

Zondagochtend arriveren Kim en Maarten. Deze laatste vroeg zich af waarom we niet iets aan de Kalmthoutse heide hadden gekocht. Dat had hem 2 uur extra slaap opgeleverd.

Vandaag een ander meer op het programma. Dus wij naar Butgenbach en ik kan je verzekeren: daar ben je niet alleen!! We volgen de houten ‘10 km-vingertjes’. Een schitterende wandeling, deels door het bos, deels in open vlakte, een beetje klimmen en dan weer dalen en dat met afwisselende uitzichten over het meer.

Hier past best de foto welke Hubert daar precies een dag eerder nam. (‘Het meer van Butgenbach’ terug te vinden op 29 januari).


Want zoals de regelmatige lezer van deze site al kon lezen, heeft mijn fototoestel het eergisteren begeven. Gelukkig heeft ons Kimmeke haar plaatjesmaker bij zodat we toch nog beelden van dit prachtige stukje natuur hebben.

Sporen verraadden hoeveel mensen er zich al op het gladde ijs begaven. Ook nu was iemand stuntelige pogingen aan het doen om zich op schaatsen voort te bewegen. Voor hem lijkt het nog een kunst om zich staande te houden. Intussen genieten wij van de krachtige, weldoende zonnestralen terwijl we in de hut onze voeten even rust gunnen. Eens in de schaduwzijde van het meer, gaat snel de jas aan. Het jonge stel besluit om de paar extra kilometers naar huis er ook nog bij te nemen en zo vertrekken ze met z’n tweetjes te voet naar WW terwijl wij met de auto terug keren.

Geplaatst in Reisverslagen Lezers, Snow Mailing.

3 reacties

  1. Hoi Mies,

    Tof reisverslag. Heel mooie foto’s . In vlaanderen heb je met zo’n zonnetje ook prachtige plekjes, maar Weywertz en omgeving vind ik persoonlijk toch mooier.
    Jammer dat jullie in het weekend niet voorbij ons of de skihut geweest zijn . Die was geopend voor de wandelaars. Onze twee jongens en ik zijn het stukje van de skihut naar het dorp langs de 6km gegaan ,dat was prachtig maar ook klimmen. Normaal mag je dat niet maar er waren geen loipen en dan hebben ze geen bezwaren. Daar wij van een voetbaltoernooi kwamen in Nidrum hadden wij ons fototoestel niet bij en kon ik nog geen foto’s doorsturen naar Hubert.
    vele groetjes uit Weywertz en misschien tot volgende keer,
    Ria

  2. Hoi Mies en Rudy, en aanhangers ook natuurlijk,

    Deze maal is het gelukt om jullie schrijven binnen te halen, vorige maal zat er ergens een hindernis tussen. We blijven in de toekomst lezen, maar wat bedoel je met “inhaal” of “voorhang” of “uithang” of “voorhaal” … toch geen uitbouw zeker ?
    Doe de groeten aan , zoals steeds, alle lieverds, en profiteer van al wat kan !

  3. Hallo ik ben rob
    ik woon in eksel in limburg.
    op dit moment valt er sneeuw
    de bomen waren prachtig wit vandaag
    jammer dat het morgen zachter word (3 graden)
    ik stuur maandag foto’s door.
    groetjes
    Rob

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *