Bombardino en zo, Reisverslag Mies de Wolf

Vrijdag 10 februari

Na een hele week ongeduldig aftellen kondigt zich deze ochtend eindelijk het vertrek aan. Deze keer wél de snowboots in de koffer dus halt houden aan Baraque Michel. ( Voor ons geen moeilijk raadsel van “wie-is-wie” op deze parking

We lopen langs de Fischbachkapel het weidse witte en ongerepte landschap in.

De wind snijdt in het gelaat zolang we ons in het open, mistige Grande Fagne begeven. Bijna niets is herkenbaar van de beschreven wandeling nr. 9 uit het wandelboek van JvR. Het pijpestrootje steekt nog net met zijn kop boven de sneeuw uit. Bomen en struiken zijn in een witte vacht gehuld.

Jammer, de mist is te dicht om ten volle van dit sprookjesachtig landschap te genieten. Eens in het bos op het tracé van Vèkée is het aangenaam zacht. De sneeuw kraakt onder de voeten terwijl ze 10 cm wordt samengedrukt. Wat had ik graag tot aan het verloofdenkruis gewandeld maar het is zwoegen in deze massa verse sneeuw en we keren op onze stappen terug.

De sneeuwscooter start net om de loipen te trekken. Op de parking staan intussen al zo‘n 15-tal auto’s. Warme mutsen en ijssleden worden uit de koffer gehaald en de kinderen springen van ongeduld.

In Weywertz aangekomen, ligt er alweer een halve meter sneeuw opgewaaid voor de poort. Je kan het gevolg al raden…

Na een korte siësta te voet naar de houtzagerij. Jawel, onze kamin is een feit! De verkoper een beetje het vuur aan de schenen gelegd met als gevolg dat de voorzetkachel nog deze week geplaatst wordt. De namiddag vullen we met hout stapelen en hout stapelen. Het ‘profijt’ van hout is dat je je er zo dikwijls aan kan warmen!

Zaterdag
De windmolens prijken levenloos aan de horizon. Dit belooft een rustige dag.
Via deze site in contact gekomen met Ria dus hoog tijd om eens kennis te maken met een Vlaamse Weywertzer. Hubert brengt mensen dichterbij. We stappen de Lego-winkel binnen en daar staan we oog in oog met de uitbaatster. Neen, dat hier ook de toeristische dienst van WW is gehuisvest, was me niet eens opgevallen. Op haar aanraden stappen we – na een uitgebreide babbel – via de Walbruckstrasse naar de skihut.

Onderweg kruisen langlaufers ons pad. Menigeen belandt op z’n achterwerk. ‘Zwartglijders’ klauteren de helling op. Niet te onderschatten hoogteverschillen in WW!!
De Warche steekt scherp af tegen de omgeving.

In de skihut treffen we achter de toog de man die perfect voldoet aan de beschrijving die Ria ons gaf… We maken ook nog kennis met onze eigenste buurman. WW en zijn bevolking geeft stilaan geheimen prijs. De bombardino wordt menigmaal geproefd en goedgekeurd.
Het gaat vlot bergaf tot de brug over de Warche. Vandaar in rechte lijn naar huis en dat kan alleen maar langs de oude spoorweg. Net als gisteren in het Veen, zetten wij ook hier de eerste voetstappen in de maagdelijk witte sneeuw. Het voordeel van deze route spreekt voor zich: weg van de drukke straat en uitzicht over een glooiend landschap waar de Warche als een zwart lint door slingert.

Zondag
Het wordt bijna een gewoonte: een kwartier lang een vos gadeslaan die met speelse bewegingen door de weide host. Straks beschouw ik hem nog als een huisdier.
Op pad om een vakantiewoning te zoeken voor een goede kennis van ons. Niet eenvoudig. De ene is al verhuurd, de ander wil net die week verbouwingswerken doen…Uiteindelijk vinden we nog iets vrij en leggen dat meteen ook vast.
Gaan we nog een bombardino drinken? Ja, waarom niet. Onderweg is het duidelijk dat nog meer langlaufers naar WW afzakten.

Anderen maken een minder intensieve wandeling. Kinderen amuseren zich met een sneeuwfort bouwen of met sneeuwballen gooien. In de skihut duiken zwetende voorhoofden en blozende wangetjes op om een gluwein of een frisse pint te drinken.

Op weg naar huis, opnieuw langs de spoorweg uiteraard, spelen klein en groot in de sneeuw. Sleden, plastiek zakken, zelfs tapijten komen te pas om dan met veel jolijt de helling af te glijden.

Weywertz is mooi! Intussen dwarrelen de eerste sneeuwvlokken naar beneden.

Geplaatst in Reisverslagen Lezers, Snow Mailing.

3 reacties

  1. Hallo Mies,
    Mooi is het daar inderdaad. En wij maar zweten met de zon hier in Pignans ! Leuk van via deze blog jullie avonturen te kunnen volgen. En de Fagnes roepen goede herinneringen op aan wandelingen en exploraties – en aan de skipistjes van Nidrum bijvoorbeeld, en Ovifat en nog een ergens aan een bekende “Baraque” …

  2. Goede avond Hubert, en Dag Mies de Wolf Prettig die wilde vos(sen) te zien spelen. Zij zijn nog jong , onervaren zonder “vossestreken”. Dit betalen zij dikwijls met hun leven. Regelmatig zie je voornamlijke jonge vossen die ten prooi vielen aan het verkeer. (die van de jacht zullen wel dadelijk ondergespit worden).
    Nog onlangs tijdens een wandeling in Orchimont (Vresse s/Semois) een prachtig beesje gevonden dat aangereden werd.
    Groeten, Jos en Suzy Hermans-De Ren

    zend via gewone mailbox de foto’s

    Ik heb ondertussen 2 foto’s ontvangen en in je eigen foto album geplaatst…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *