Reisverslag: Winter in Weywertz

Opnieuw een reisverslag van Mies De Wolf

Na een intensieve werkweek pas laat vertrokken en zo een (vrije) dag gemist. Weinig sneeuw te zien onderweg. Pas vanaf Waimes kleurt het landschap wit.

Zaterdag 25 / 2
Een rustig dagje dat begint met uitslapen. We maken een korte middagwandeling. Iedereen is met de sneeuwschop bezig. De zon schijnt krachtig maar kan moeilijk op tegen de gure wind. De wit-rode windmolens tekenen fel af tegen de lichtblauwe hemel.

Zondag 26 / 2
Lichte sneeuwval, maar al wat valt, blijft liggen. ‘s Middags naar Malmedy. Vanaf de parking volgen we de mensen die in groten getale naar het centrum stappen om de carnavalstoet te bewonderen. Het grappigste vind ik de ‘neuzen van Stavelot’ die, mooi in een rij, nietsvermoedende (???) mensen volgen in gaan en handelen.

Traditioneel worden appelsienen vanuit de praalwagens naar de omstaanders gegooid. Jammer dat er zoveel op de grond terechtkomen en onder de voeten vertrapt worden tot een rode smurrie. Een enkeling die zich bukt om de ongeschonden exemplaren op te rapen, keert met 2 volle zakken naar huis. Ondanks het feit dat we warm ingeduffeld zijn, bevriezen we van de kou. De thermometer geeft –7° aan en met die sneeuwval is het echt geen weertje om stil te staan. Het groepje jongeren dat naast ons staat, lijdt daar niet onder. De fles gaat van mond tot mond. Kunnen we beter ook doen…We springen bij de bakker binnen voor een reuzengroot rozijnenbrood. ’s Avonds zit de lucht potdicht en dikke vlokken vallen naar beneden.

Maandag 27 / 2
Warm ingepakt op stap. Boven onze hoofden vliegen een honderdtal ganzen van west naar oost. We wandelen door het gebied ten zuiden van de weg Malmedy- Bütgenbach wat ons weer nieuwe prachtige landschappen biedt. Opnieuw thuis loopt ‘onze’ vos dartelend in de weide.
’s Namiddags rijden we richting Sankt-Vith. In Faymonville sneeuwt het al niet meer en nog 5 km verder ligt alles vaalgroen onder een stralende zon. Hier lijkt het wel lente! Dit leren we vandaag: je geraakt op Rosen Montag bijna door geen enkel dorp. Iedereen in de Oostkantons is in feeststemming. Op de terugweg krijgen we pas thv Waimes opnieuw de eerste sneeuwvlokken, terwijl het in Weywertz blijkbaar ononderbroken sneeuwde. Ongelooflijk, op 10 km afstand heb je een andere wereld.

Dinsdag 28 / 2
Er valt er nog meer sneeuw en ook vandaag is ons vosje te zien. Joepie! Even langs bij Ria om ons ervan te vergewissen of de skihut open is. Neen, iedereen heeft nog een houten kop van de carnavalsfeesten: “geen kat die opduikt”, zegt Patrick…
We wandelen langs de Walbruckstrasse en keren terug langs de Champagnerweg. Daar gaan de hemelsluizen open en de sneeuw valt met bakken naar beneden. We raken er helemaal onder bedolven en nu gelijken we wel wandelende sneeuwpoppen. Men staart ons aan alsof we zónder kleren lopen. Het ziet er niet naar uit dat het de eerste uren zal ophouden…

Woensdag 1 / 3
De sneeuwruimers, groot en klein, kunnen niet volgen met het sneeuwvrij maken van wegen en opritten. Tegen dat de ene oprit gedaan is, kan je opnieuw aan de andere beginnen. Dit is dweilen met de kraan open! Zo rond de middag klaart het uit, de zon komt er door en er is geen vuiltje meer aan de lucht. Onze kennissen arriveren zonder problemen en een paar uur later zijn we op stap richting skihut. Langlaufers schuifelen door de loipen. De Warche stroomt snel door het witte dal. Helemaal bezweet belanden we in de skihut waar we het nodige vocht naar binnen kieperen. De weg naar huis nemen we langs de spoorweg. Er valt geen onderscheid te maken tussen de rails en omgeving. Alles zit onder een dik pak sneeuw. Daarbij worden we nog eens overladen met een nieuwe sneeuwbui wat het extra zwaar maakt. Op tijd stoppen om op adem te komen. Er sluipt een rode draad in onze gesprekken. Telkens er iemand ter sprake komt – het maakt niet uit wie – wordt steevast de vraag gesteld: “leeft die nog?” We plooien dubbel van het lachen. Met de uitspraak “het kan maar gezond zijn” ploeteren we verder in de 30 cm dikke sneeuwlaag. ’s Avonds met z’n allen naar Büllingen om er lekker te gaan tafelen. Neen, geen haring met frieten voor ons maar een mals varkenshaasje met een hartige zigeunersaus.

Donderdag 2 / 3
Vandaag verwachten we ons Femke en vriendin die met de trein in Eupen aankomen. Eens buiten Weywertz zijn de wegen sneeuwvrij. In de Hoge Venen is het aan de skicentra een drukte van jewelste. Deze mensen hebben geluk met zo’n felblauwe hemel en een stralende zon. Het Veen ligt als een reusachtige diamant te schitteren in het weidse witte landschap. Je kan tientallen kilometers ver kijken!
Het station van Eupen geeft het gevoel er eentje op het einde van de wereld te zijn. De enige trein die daar aankomt, is die met Femke en Ellen aan boord. Hun reiskoffer gaat nog net in de wagen. Ze hebben meer bij dan wij voor een ganse week. Ach ja, het zijn jonge meiden hé. Op de terugweg blijven de “oehoehoe’s en de waaow’s” niet uit. Ze zijn danig onder de indruk van zoveel moois en zoveel sneeuw. Op de achterbank worden plannen gemaakt: foto’s nemen, langlaufen, skiën, wandelen, sleeën, een iglo bouwen… Hallo, jullie blijven geen hele week, hoor! Enige tijd later zijn we op weg naar de skipiste van Nidrum. Ruimte zat op de parking en op de piste. Ideaal om die twee beginnelingen de regels van het skiën aan te leren. Ellen komt straight ahead naar beneden. Femke schuift van links naar rechts in de diepe sneeuw waarin ze telkens ook nog eens een afdruk van haar lichaam maakt. Uiteindelijk doet ze zoals Ellen: sticks aan de kant en zoef…naar beneden.


( Rudy in het rode skipak samen met Femke, de eerste twee op de piste )

Met zo’n piste als deze, met weinig mensen die je ondersteboven kan sjezen, is dit nog min of meer verantwoord. Groot jolijt! Ook op de sledepiste ernaast kan de pret niet op. Klein en groot schuift er, al dan niet gecontroleerd, naar beneden De zon brandt in het gelaat, het volgende moment sneeuwt het geheel onverwacht en een kwartier later is er weer dat heerlijke zonnetje. Op tijd terug naar huis. De meisjes huppelen van de ene sneeuwhoop naar de andere terwijl de ondergaande zon de horizon rood kleurt. Wat kunnen ze hier van maken? Uiteindelijk werd het een zeeschildpad.

Het valt wel op dat men hier weinig sneeuwmannen maakt. Als in Vlaanderen een laagje van 3 cm ligt, wordt alles bijeengegraaid om een pop te maken. Onderweg zie ik er welgeteld één. Ze staat boven op een tuinbank, anders staat ze uiteraard verloren in die massa.

Vrijdag 3 / 3

De sneeuwruimer heeft – tot groot ongenoegen van Femke en Ellen – de poten van de schildpad afgebroken. Dat leed is gauw vergeten als Rudy hen naar de piste van Nidrum rijdt. Deze keer met de slede de afdaling doen én dan nog te voet naar huis terug! Onderweg nog wat met de sneeuw spelen. Van al die inspanningen kregen ze wel een gezond kleurtje.

Opruimen, inpakken en jammer genoeg terug naar het troosteloze Antwerpen…

Geplaatst in Carnaval, Reisverslagen Lezers, Snow Mailing.

2 reacties

  1. Antwerpen is inderdaad maar troosteloos als je vergelijkt met de Ardennen , of laat staan bijvoorbeeld de Provence … k ga maar eens verhuizen denk ik 🙂

  2. hey hey het is hier met ellen. ik vindt het echt supper tof dat ik dit met jullie heb mogen doen.
    het was een heel leuke ervaring af en toe is een blauwe plek maar echt de moeite waard ik zou het direct terug over doen . het was daar echt prachtig.
    en wil jullie nog bedanken dat ik dit met jullie heb mogen doen en voor de gastvrijheid.
    dikke kussen ellen
    ps ik lig nog altijd waker van onze sneeuwschildpad zijn poten hehehehe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *