Winterprik, reisverslag van Mies

Winterprik…
…niet met een speldenkop maar met een priem! Dé belevenis van dit weekend. In de Hoge Venen ligt alles nog wit, de wegen glad en de sneeuwruimers hebben de handen vol.

Na de middag komt de zon er door en de sneeuw smelt zienderogen. Enkele uren later valt het er alweer duchtig uit en alles ligt in mum van tijd onder een smetteloos wit tapijt. Om middernacht sjeest de sneeuwruimer voorbij. Zaterdagochtend is het zo goed als windstil wat ervoor zorgt dat bomen en sparren met sneeuw bedekt zijn.

Op weg naar de skihut merken we weinig langlaufers op. Wie rekent nu, bijna half maart, nog op langlaufen? De sneeuw voelt ook papperig aan onder de voeten. De Warche wordt rijkelijk gevoed met smeltwater en stroomt snel en donker van het ene meer naar het andere. Proppen sneeuw zitten als vogelnestjes in de struiken. Momenteel is het minus 1 graad maar volgens Patrick zal het een koude nacht worden. Na enkele Bombardino’s kunnen we er weer tegen en keren we huiswaarts.

De bakker heeft, zoals afgesproken, ons brood aan de deur gehangen. Ik mis mijn favoriete programma want ik val gelijk een blok in slaap. Zondag geen wekker nodig: om kwart voor 7 komt de sneeuw met veel gedonder en gekraak aan de rand van de weg terecht. Lees: op onze inrit. De zon verandert de minuscule sneeuwvlokjes in glinsterende diamantjes.

Ons vosje loopt in de weide. Meer dan een uur is hij op jacht naar iets eetbaar. Hij komt heel dichtbij en zo kan ik zijn bewegingen beter zien. Nu weet ik dat het opspringen – waar ik het in een vorig verslag over had – niets anders is dan een aanval op een prooi die zich onder de sneeuw bevindt. Deze keer met succes. Ik ben er niet zeker van maar denk dat het een muis is. Een paar meter verder graaft hij een kuil, dropt zijn prooi en met zijn snuit schuift hij er sneeuw over. Rondom hem zitten 2 kraaien en evenveel eksters hem gade te slaan. Hij lijkt deze kapers op de kust niet te kunnen vertrouwen en graaft zijn muis terug op en werkt ze naar binnen. Heel dit gedoe levert me een grappig stukje film op.

Het begint weer heftiger te sneeuwen. Na de middag trekken we de snowboots aan om een nog ongekend stukje Weywertz te ontdekken. We nemen de weg naar Nidrum welke ons een mooi plaatje oplevert van de kronkelende Warche in de vallei.

We slaan het eerstvolgend pad links in om dan nogmaals links terug richting dorp te gaan. ‘Gaan’ is niet het juiste woord. Mijn boots verdwijnen – zonder te overdrijven – geheel onder de sneeuw! Dit is een calorieverbrander eerste klas! Een beeld uit mijn kindertijd van een trekpaard dat door een vers geploegde akker stapt, komt me voor de geest. Geen levende ziel is ons voor geweest. Rechts worden we door langlaufers ingehaald. Het panoramisch uitzicht vanaf de Grünenberg maakt indruk op mij evenals de stilte die er heerst.

Aan de brug over de rivier kan Rudy het niet nalaten om sneeuw in het water te gooien. Ik kijk glimlachend toe en volg de blokken tot ze uit het zicht verdwijnen.
We laten de spoorweg letterlijk en figuurlijk links liggen: genoeg geploeterd…
Terug thuis vergast de vos ons weer op leuke taferelen. Meestal loopt hij boven op de sneeuw maar af een toe ‘trapt hij door’ en belandt met zijn kinnebak in de sneeuw. Een koppel roofvogels cirkelt boven hem. Denk maar niet dat ons slim vosje iets voor jullie zal bovenspitten!

Op de terugweg naar Eupen laat ik me ontvallen: “ We zijn precies in Oostenrijk”.
Onderweg krijg ik nog meer romantiek te zien. Aan de rand van het bos staat een koppeltje vol bewondering naar een sparrenboom te kijken. De mutsen warm over de oren getrokken, de armen rond elkaar geslagen. Stel je voor: een spar, zwaar beladen met sneeuw, de zon met maartse kracht bij negatieve temperaturen. Het resultaat zijn ijspegels van 10cm die glinsteren als juwelen in een vitrinekast. Geen mens die een kerstboom zo kan versieren.

De parkings van Mont-Rigi, Signal de Botrange en Baraque Michel staan vol auto’s. Kinderen stappen van de slede met een tegenzin zoals ik die ook ken als we terug naar Antwerpen moeten.

Geplaatst in Reisverslagen Lezers, Snow Mailing.

Eén reactie

  1. Heel mooie foto’s ter illustratie van dito verslag. Doet me denken aan gisterenmorgen toen ik nog even de latten aanbond om wat te laufen op de hoogte tussen W en Elsenborn, en plots bij een pauze geconfronteerd werd met twee speelse doch wel nieuwsgierige vossen…
    Ondertussen is W ver weg, doch nagenietend van de schitterende passages die we afgelopen? winter mochten beleven, zien we reeds uit naar de lente met zijn charmes.
    Tot gauw (nog 9 dagen)
    Paul

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *