Zondag, 16 Juli 2006

De afgelopen week heeft onze familie dus afscheid moeten nemen van vader, schoonvader, en Opa: Mathias “Mathieu” Welsch, tevens de oudste inwoner van Wirtzfeld.

Opa Mathieu is 11 Juli 2006 in zijn 95ste levensjaar overleden in het ziekenhuis te St.Vith.

Onderstaand verslag van de afgelopen vier dagen is niet volledig, uit respekt voor de rouwenden, maar het verslag geeft wel een indruk hoe bij ons in de Oostkantons begrafenissen gehouden worden. Dit in tegenstelling met de “grote stad” waar een begrafenis toch veel vaker een uitsluitend interne familiezaak is geworden.

Afgelopen Woensdag hebben wij Opa terug naar huis gehaald, waar hij werd opgebaard in zijn slaapkamer. Vaak wordt zo’n kamer voor dergelijke gelegenheid dan kompleet behangen met zwarte gordijnen, maar wij hadden reeds bij de begrafenis van Oma Cäcilia, nu alweer bijna 3 jaar geleden, besloten dat de rouwkamer in zijn oorspronkelijke staat zou blijven, waardoor iedereen afscheid kan nemen van Opa in een normale, vertrouwde omgeving.


Woensdagavond was er dan een rozenkransgebed na de avondmis in het kerkje van Wirtzfeld.

Tijdens de eerste drie dagen bleef de doodskist geopend, wat natuurlijk niet gemakkelijk was vanwege de zomerse temperaturen, die op het ogenblik ook in Hoog België heersen. Een beetje verstopt achter de bloemen werd daarom een airconditioning uit ons kantoor geïnstalleerd, waardoor de temperatuur in de rouwkamer op peil gehouden kon worden.


Tijdens deze drie dagen hebben familieleden alsook ontelbare buren, kennissen en vrienden persoonlijk afscheid genomen van Opa en aan de familieleden hun rouwbeklag betuigd, vaak bij een kop koffie of een glaasje frisdrank in de keuken of, vanwege het mooie weer, buiten in Opa’s tuin.

Vrijdagnamiddag werd dan nog een laatste keer met de hele familie afscheid genomen van Opa. Tekeningen, gemaakt door de kleinste kleinkinderen, plus een familiefoto, genomen tijdens de 50-jarige huwelijksdag van Opa en Oma, werden bij Opa neergelegd, alvorens de doodskist gesloten werd.
Opnieuw een emotioneel en definitief moment.

Vervolgens was er een religieuze afscheidsdienst met alle kinderen en kleinkinderen van Opa Mathieu in de kerk van Wirtzfeld, om diegenen, die niet naar de begrafenis op Zaterdag konden komen, toch de gelegenheid te geven hun medeleven tijdens een religieuze plechtigheid te laten betuigen. Na de dienst werd er dan buiten de kerk gecondoleerd en kon men desgewenst nog in het sterfhuis de doodskist komen zegenen.

Zaterdagochtend dan is Opa Mathieu aan zijn laatste reis begonnen. Zoals dit gebruikelijk is in onze streek, werd ’s ochtends de doodskist voor Opa’s huis geplaatst, zodat diegenen die nog geen gelegenheid hadden om een persoonlijke laatste groet te komen brengen, dit voor de begrafenisplechtigheid in de kerk alsnog konden doen. Op de kist een foto van Opa, alsmede het bloemenbestek van de kleinkinderen. Ernaast twee tafeltjes met wijwater en een bakje voor de rouwkaartjes.

Dankzij het prachtige zomerweer, en omdat wij aan een leven na de dood geloven, waren wij overeengekomen dat iedereen van de naaste familie in zwarte pantalon, maar met een wit hemd of blouse gekleed ging, dit laatste als teken van hoop.


6 van de oudste kleinzonen kregen dan nog instrukties, wie waar zou lopen tijdens het begeleiden van de rouwauto en het binnendragen van Opa Mathieu in de kerk.

Rond half tien begon de stroom van bezoekers, en rond 10 uur kwamen de leden van het zangkoor St.Cäcilia, waarvan Opa ca 40 jaar lid geweest is, de ceremonie met gezang opluisteren.


De overige kransen en bloemen werden in en op de rouwauto geplaatst. Daarna vertrok de stoet te voet naar de kerk van Wirtzfeld, begeleid met gebed en gezang, waarbij bij 3 kruisbeelden die langs de route staan, gestopt werd om een extra gebed te spreken. Opa Mathieu, die zijn hele leven lang timmerman is geweest, heeft enkele van deze kruisen zelf vervaardigd.


Tijdens de mis heeft onze Pastoor, Piet Geelen, ondertussen ook al 88 jaar, een wel heel persoonlijke preek gehouden. Opa was een diepgelovig man, maar tevens een vriend van mijnheer Pastoor, en dat bracht deze preek dan ook mooi tot uiting.

Mijnheer Pastoor kwam regelmatig bij Opa op bezoek om de parochie blaadje te brengen en samen een genevertje te drinken. Die parochieblaadjes werden door Opa gevouwen en in enveloppes gestoken om wereldwijd te versturen aan parochieleden die uit Wirtzfeld weggetrokken zijn.

Lezing en voorbeden tijdens de dienst werden door kinderen en schoonkinderen gehouden en de ceremonie werd opgeluisterd met gezang door het zangkoor, begeleid door prachtige orgelmuziek.

Na de mis was er dan de traditionele offergang, waarbij kerkgangers hun rouwkaartjes konden afgeven en, na een laatste groet aan de doodskist, een bidprentje van Opa in ontvangst namen, alvorens dan via de sakristie naar het kerkhof te gaan.

Aan de hand van de afgegeven bidprentjes kunnen wij vaststellen dat er ± 400 mensen Opa Mathieu op deze manier een laatste groet hebben gebracht.

Vervolgens werd Opa door de familie via de hoofduitgang van de kerk naar zijn laatste rustplaats begeleid waar een dankwoord van het zangkoor en een laatste gebed door onze Pastoor werd gesproken.


Opa’s laatste rustplaats, naast zijn vrouw Cäcilia

Vervolgens werd door alle aanwezigen nog een palmtakje op het graf neergelegd. Het neerlaten van de kist wordt bij ons niet meer in aanwezigheid van de rouwenden gedaan, maar pas nadat iedereen vertrokken is. De gemeentedienst rangschikt daarna ook de bloemen en kransen op de grafheuvel.

De vele honderden aanwezigen, die dat wensten, konden aansluitend in de zaal van Hotel Drosson aan de gebruikelijke koffietafel deelnemen. Hier wordt behalve koffie met belegde broodjes en vlaai, ook een speciale koffiekoek aangeboden, die erg in trek is en het beste smaakt met dik boter erop….


Rond half vier ’s middags, nadat de laatste bezoekers vertrokken waren, is het gebruikelijk dat kinderen en kleinkinderen dan opnieuw naar het graf trekken om te kijken hoe dat was verzorgd tijdens onze afwezigheid.


Aansluitend zijn wij dan naar Opa’s huis getrokken, waar dankzij aangename temperaturen tot laat in de avonduren in de tuin gezamenlijke herinneringen werden opgehaald.


Wij hebben in het verleden hier vaak samen met Opa en Oma en alle familieleden gezellig bij elkaar gezeten, terwijl de kinderen op de (praktisch verkeersvrije) straat speelden, en het is ons bewust dat dergelijke bijeenkomsten in de toekomst niet meer zo vaak zullen gebeuren, nu beide ouders er niet meer zijn.

Net zoals Oma Cäcilia, laat Opa Mathieu een grote leegte na in ons aller leven, maar wij zijn dankbaar voor alles wat hij ons en zijn vrouw aan liefde heeft gegeven in zijn lange en vervulde leven.
Wij zullen hem nooit vergeten.

Hij ruste in vrede.
Ik wil ook nog iedereen namens onze hele familie hartelijk danken voor de vele kaartjes en digitale wensen die wij van onze website bezoekers mochten ontvangen.
Dank u voor uw sympathie, die voor ons veel betekent…

Geplaatst in Zomer 2006.

3 reacties

  1. Beste Hubert, Brigitte en Familie
    Je verslag ontroerd me en geeft een duidelijk beeld van hoe de familie en omgeving in Hoog belgië omgaat met het verlies van een dierbare. Bij ons in verstedelijkt gebied is men veelal \\\”vies\\\” van de dood, en wordt alles nogal \\\”zakelijk\\\” afgehandeld. Afscheid nemen van een dier(duur)baar familielid of vriend(in) in huiselijke kring is er bij ons reeds vele jaren niet meer bij. Spijtig. Begraafplaatsen naast de kerk zijn erfgoed. Bij ons dient men kilomters ver te gaan, met (in ons geval) zelfs geen openbaar vervoer. Waar ik me dan nog het meest aan erger is het feit dat het gross van de kerkgangers de dienst verlaten NA de offergang (welke bij ons op ongeveer 3/4 van de dienst gesitueerd is) en zij het bidprentje in ontvangst namen. De mooie afscheidsvierig, het mooie weer, onze Herder heeft Opa niet vergeten.
    Een mooi werelds leven samen met zijn echtnote, kinderen en kleinkinderen is nu voorbij maar zeker niet ten einde. Zolang de herinnering blijft, blijft men ook onder de levenden.
    Dat Opa nu in vrede ruste naast zijn Oma.
    Jos

  2. Innige deelneming.
    Veel sterkte in deze moeilijke dagen.
    Afscheid nemen doet altijd pijn.
    Het is altijd te vroeg om te gaan.
    Ingrid en familie.

  3. Het leven kan verkeren, Hubert.
    Vorige week meldde ik je nog dat onze dochter zou huwen.
    En ja, … wij hebben inderdaad bij het mooie weer een heel mooi schitterend huwelijksfeest in de tuin beleefd. En echt waar … ik heb aan jullie gedacht …
    In het leven kennen wij weliswaar heuglijke feiten maar ook de triestige zijn nooit ver weg.

    En ook op dit huwelijksfeest van onze kinderen misten we oma’s en opa’s.
    Maar zolang WIJ onder de levenden zijn, zullen ZIJ in onze gedachten zijn … en zijn zij die er niet meer zijn nooit zo ver weg …
    Nogmaals veel sterkte gewenst in de toekomende tijd voor gans de familie …
    Marlies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *