Maandag, 16 Oktober 2006

Vrij fris deze ochtend, maar nog geen nachtvorst. En vandaag overdag blijft nog vrij mooi met brede opklaringen.

Dat was ook het geval tijdens de afgelopen dagen, waardoor we geluk gehad hebben voor onze trip naar Nederland: Donderdag rond een uur of elf zijn we vanuit Wirtzfeld met de auto vertrokken voor enkele meetings in Rotterdam en Den Haag.

Het is al een hele tijd geleden geweest dat we nog ten noorden van Antwerpen zijn geweest, en wat je dan direkt opvalt is natuurlijk het nieuwe HST traject dat naast de autosnelweg naar de Nederlandse grens loopt. Maar wat me ook opviel is het ontzettend drukke verkeer dat er tegenwoordig op dit trajekt rijdt. Jongens, wat hebben we het goed in de Oostkantons: als je bij ons 5 auto’s achter elkaar ziet, wordt er al van file gesproken…

Omdat we voor de Donderdag zelf geen afspraken hadden, hebben we ons de tijd genomen om even een ommetje te maken via de afrit St. Job in ’t Goor en via de oude Antwerpsebaan naar Wuustwezel te rijden.

Ongeveer op de dag precies 30 jaar geleden zijn Brigitte en ik namelijk vanwege mijn werk een tijd lang naar het Antwerpse verhuisd, en we hebben dan ook van 1976 tot 78 in Wuustwezel gewoond. Natuurlijk wilden we het huurhuis uit die tijd nog eens gaan bekijken, maar Wuustwezel is ondertussen een heel stuk veranderd en een heel stuk groter geworden en we hebben echt even moeten zoeken voordat we de zijstraat konden vinden: we kenden ons op de hoofdweg niet meer terug.

Maar uiteindelijk hebben we het dan toch gevonden: nostalgie puur!


Brigitte kijkt peinzend naar “haar” oude moestuin


Benieuwd of er lezers zijn uit Wuustwezel die dit huis kennen en weten in welke straat het staat? Ik wacht op jullie reakties….

Vervolgens de Nederlandse grens overgestoken en de cruise control netjes op 100 of daar waar toegestaan, op 120 km/hr gezet, want er staan in Nederland zoveel camera’s, dat je je maar beter aan de maximumsnelheid houdt.

Ons hotel in Voorburg, vlakbij Den Haag, ligt temidden van een park met vijvers en direkt naast een kinderboerderij met enkele hertjes, zwanen en eenden.



En ja hoor, omdat het hotel dezelfde familienaam heeft als ik, moest er natuurlijk een foto genomen worden van hun naambord…


We werden nieuwsgierig aan de receptie ontvangen met het vermoeden, of we misschien familie van de heer Henk Savelberg zijn, een (in Nederland) beroemde kok, die sinds enkele jaren dit hotel, dat vroeger Vreugde en Rust heette, nu in eigen beheer runt.

Alhoewel we weten dat hij niet direkt met ons verwant is, kan het wel zijn dat hij via onze grootvader toch in een verdere graad met ons verwant is. De receptioniste was zelfs zo van slag, dat ze ons eerst naar een verkeerde kamer wilde brengen, waarop ik vroeg of we de kamer van de heer Savelberg kregen…

Wel leuk, want niet alleen op de kamersleutel, maar ook op het hotel briefpapier en op diverse andere artikelen vonden we onze naam terug.


Omdat het nog redelijk vroeg was (we waren immers net aangekomen voor de verkeersspits begon) en het weer steeds beter werd, zijn wij dan eerst een kopje koffie op het terras gaan drinken.


Er was die avond ook nog een bruiloft in een van de banketzalen, en de bruid met haar Engelse bruidegom en twee fotografen waren op het terras al druk bezig enkele foto’s te maken. Zodat ik dus even heb meegedaan en dit kiekje meelever…


Omdat het Hotel Savelberg als Monument geklasseerd is, mag er alleen in de Lounge gerookt worden: we hebben er dan ’s avonds ons aperitiefje gedronken om vervolgens onze keuze te maken uit een wel erg uitgebreide menukaart.

Aan de wand hingen enkele schilderijen van Willy James die te koop zijn, maar het prijskaartje was me dan toch echt wat te hoog, vanaf 22.500 EUR per schilderij… Overigens, het stucwerk van het plafond in deze lounge werd door specialisten uit Groot Britannië gerestaureerd, en is dan ook erg mooi, maar niet te koop…

Over het diner vertel ik dan morgen meer…

Geplaatst in Herfst 2006.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *