Dinsdag, 21 November 2006

Regenachtig en fris. Echt herfstweer met veel wind.

Treurig weer.

En morgen ook nog een memorabele dag: 22 November.

Weten jullie nog waar je was toen John F. Kennedy vermoord werd? Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was 13 jaar. We hadden net bezoek van hoe heette die ook weer? Tom?, een vriend van de familie, toen het nieuws bekend werd dat Kennedy vermoord was. Wat waren we geschokt. Kennedy was erg populair bij ons thuis. Alhoewel we eigenlijk geen uitstaan hadden met de VS. Maar toendertijd had de USA nog zo’n idool status bij veel Europeanen.

Er zouden sindsdien nog meer van die dagen komen die je je blijft heugen, alhoewel toch de meeste drama’s uit mijn memory verdwenen zijn.
Een buurmeisje dat met 14 stierf aan een hersenbloeding door een onvoorzichtig ademspelletje. Eerste man op de maan, OK, dat was positief. Daar ben ik zelfs voor op gebleven. De treinramp van Harmelen, waar een oom van mij in de trein zat. Gehandicapt voor het leven. De kapers van een trein in het Noorden van Nederland (Groningen of Friesland? weet het niet meer precies).

Daarna een hele tijd niks, of fantastische dingen, zoals mijn huwelijksdag, de geboorte van onze twee jongens, voor de rest te veel met je eigen leven bezig om stil te staan bij de drama’s van anderen.

Totdat mijn vader stierf. Daarna mijn zus. In de laatste drie en een half jaar waren het dan achtereenvolgens enkele neven, mijn broer, mijn schoonmoeder, mijn moeder, mijn hond, een lieve tante, het ongeboren dochtertje van mijn petekind, mijn schoonvader en een hele serie mensen die je kent of via via mee verwant bent, die door hun heengaan je opnieuw een schok gaven.

Op wereldvlak dan natuurlijk de ramp van Tsernobyl, de val van de muur, de ellende in de Oostbloklanden… (heb op een 24ste december anno dazumal een inzamelaktie voor Roemenie gehouden en ben diezelfde Kerstavond nog naar Luik gereden om de pakketten af te leveren…).
Dan weer de drama’s rond Julie en Melissa, An en Eefje, de witte Mars in Brussel, (de tweede demo in mijn leven waarin ik heb deelgenomen…).
De ontsnapping van Dutroux…

En dan de 9/11 aanslag. Was op de zaak, en merkte pas tegen 16.00 uur wat er loos was. Te nieuwsgierig om weg te gaan van de zaak, bleef maar voor de TV zitten kijken. Toen je dan thuis kwam waren beide torens ingestort. Nachtelang alleen maar naar CNN gekeken. Steeds dezelfde beelden die in je hersens zijn ingebrand. De Tsunami. Nog zo’n fenomeen waar je steeds andere beelden op alle verschillende tv stations in je opzoog. De grote aardbevingen neem je daarna eigenlijk niet meer zo waar, ze gebeuren zo vaak, en de dodentallen lijken slechts cijfers op papier.

Zoals gezegd, treurig weertje vandaag…

Geplaatst in Herfst 2006.

11 reacties

  1. Zo goeie morgen dat is echt een slecht weer verhaal, het lijkt wel of ik het zelf geschreven heb.
    Behalven de prive gebeurtenissen heb ik er ook nog weet van [we worden oud! [der]]
    Heb afgelopen weekend nog een dokumentere gezien op tv over de Fam. Kennedy en al hun drama’s.
    Op camping worriken in Butgenbach wordt hard gewerkt aan veiligheid en het nieuwe strand is in voorbereiding, het zal nog mooier, veiliger en beter worden. We hopen dat de infrastruktuur ook nog eens op de schep gaat want een klein beetje comfor willen we allemaal wel graag hebben. Voor ons is het besluit om platau 5 en 6 een andere bestemming te geven een vooruitgang we hebben nu een plaats met uitzicht over het meer en de stuwe daar zijn we erg blij mee. Voor het verhuizen hebben we veel medewerking gekregen van “Worriken” daar zijn we ze zeer erkentelijk voor. Wij hopen nog vele gezonde jaren te genieten van zomer en winter in die mooie natuur.

  2. Mooi stuk!

    De treinkaping waar je het over had was waarschijnlijk 1 van de 2 molukse treinkapingen. Deze waren in Drente. Dus wel redenlijk in het noorden. Overigens was ik toen nog niet eens geboren… Drente is een mooie provincie om heen te gaan met de hunebedden en bossen.

    Ik kan me de val van de muur nog herinneren. Ik snapte er toen alleen weinig van.

  3. Dag Hubert,

    Ik was toevallig in Dallas in mei van dit jaar en ging uiteraard naar die plek kijken waar JFK werd doodgeschoten. Ook al ben ik een jongeling, zoiets krijgt iedereen mee, zij het door docu’s op tv of door oude krantenartikels.

    Wat is je bijgebleven qua weer Hubert?

    groeten,
    Karel Holvoet
    KMI

    Ja, Karel, ook bij het weer heb ik zo mijn herinneringen:
    1958 (of was het toch 1959) was een heel erg hete zomer, we waren 6 weken aan zee in een huisje (Bakkum bij Castricum) en ik speelde de hele dag aan het strand of in de duinen, gevolg: ik was zwart als een N.g.r…. Mag je tegenwoordig niet meer zeggen, maar je weet wat ik bedoel.
    1976 was ook weer een erg hete zomer, Brigitte liep op het einde (van haar zwangerschap) met Mike, en ze heeft toen heel wat af moeten puffen…
    Zomer 1978 was erg nat… ik was begonnen met mijn huis te bouwen en de mensen in Wirtzfeld zeiden: je ziet geen hond buiten met die regen, maar Hubert is aan het metselen… Ik maakte zelfs mijn mortel in de betonmolen wat droger, omdat die sowieso in mijn kruiwagen natter werd door de regen…
    Winter 78/79 was er erg veel sneeuw in Wirtzfeld, en op (notabene) 8 mei 1979 was er een heuse sneeuwstorm met natte sneeuw in Wirtzfeld (ik was natuurlijk weer op de bouwwerf bezig…)
    Daarna vaak teveel door de wereld gereisd om eigenlijk nog echt nota van het weer te nemen, nou ja, allez, dit jaar hadden we ook een hete Juli.
    Kijk maar na of het klopt…

  4. … en nu van vond in de radio gehoord wat bij VW Brussel gebeurd. 4000 mensen zonder werk …
    Echt waar, beter over het weer te praten! (Voor de moment regent het niet in Brussel.)

    Sybille,
    Brussel

    Sybille oorspronkelijk uit Wirtzfeld ?? Inderdaad, VW Brussel zal de komende weken inderdaad de Belgische gemoederen niet met rust laten. Naast de 4000 van VW ook nog risico dat veel van de 8000 bij toeleverings bedrijven werkende mensen ook hun job verloren zien gaan…

  5. Haha, ik speelde ook met de kinderen op het strand en in de duinen in Bakkum bij Castricum maar niet in de zomer van 59 want toen lag ik te zweten in de wieg. In 76 bouwden mijn ouders een huis waarbij ik de mortel draaide en de stenen aan bracht: nog eens zweten! Op 8 mei 79 (een dinsdag!) heb ik ’s morgens aardappelen geplant in de sneeuw, ’s namiddags naar een communiefeest. Op 3 jan 84 waaide het hard: toen ben ik samen met pas gemetselde muur en al 3 meter naar beneden op de beton gevallen. Dat onthou je wel!

    Daarnet schiet me te binnen dat wij indertijd bij Mevrouw Koopman in Bakkum een huisje gehuurd hadden… God, ik vergeet zoveel dingen, maar dat ik dat nog weet!

  6. Ik was 7 toen Kennedy vermoord werd en we hadden al tevee, en ik herinner me nog goed de begrafenis met die kindjes, die bijna even oud waren en nu geen papa meer hadden.

    http://www.worldpressphoto.nl/index.php?option=com_photogallery&task=view&id=179&Itemid=115&bandwidth=high

    Ik weet niet of dit lukt.
    Maar dit is iets wat op mijn netvlies gegrift staat en er nooit meer uit zal gaan … buiten al hetgeen wat jij als wereldrampen opnoemt, tenminste …
    Op 16 november 1985 (dus net 21 jaar geleden) werd het dorp Armero in Columbia bedolven onder een modderstroom en een meisje van 12 streed 60 uren voor haar leven. De foto werd “World Press Photo of the Year: 1985” en daar kon ik helemaal niet bij, iemand was zo dicht bij geweest en niemand had achteraf dat kind kunnen redden …
    triestig … (ikzelf had toen 2 kinderen) …
    groetjes,
    Marlies
    en nog eens bedankt voor het artikel van de St. Katharinamarkt in st. Vith

  7. Hallo Hubert
    22 november 1963 startte als een door de weekse schooldag. Als naar gewoonte kregen wij de vrijdag “muzikale opvoeding” welke ons gegeven werd door een “bariton” uit het Brusselse. Deze brave man had als missie ons aan de hand van een imense platendraaiër met daarbijorende (deksel) luidsprekers The Beatles, The Stones, Elvis en alle andere nieuwkomers weg te spelen. Dat dit niet lukte zal hij ook wel geweten hebben. Onze haargroei en de bijhorende “fashkes” ( bakkebaarden ) in plaats van Beethoven kapsels bewezen dat de new-wave haar intrede had gedaan. De echte protestzangers moesten de Dam en de daarbij horende kruiden nog ontdekken.
    Onze muzikale opvoeder diende dus voor enkele uren les vanuit Asse bij Brussel naar Antwerpen af te zakken met zijn muziekdoos en de 33 toeren fonoplaten van Deutsche Gramofon Gesellschafft en Polydor. Vermits hij in zijn DKVke een radio had, en nog naar BRT 3 luisterde (en nog niet gekastijd werd door Klara, whats in a name) ontvingen wij via hem de berichten ivm de laatste rampen.

    Zo bracht hij ons op de hoogte van de moord op JFK en de brand in de Inovation in de Nieuwstraat te Brussel.
    Wij hadden thuis wel radio , maar geen televisie. Zaten gekluiserd aan de radio om naar de berichten ivm deze laffe moord te luisteren. Hoe heette die verslaggever uit het verre Amerika op de BRT weer ?? Docter Albert Gooris ???? alias…. Marnix Gijssen ?????

    Echt een mijlpaal in mijn jonge jeugd was het niet. Als 14 jarige heb je andere dingen aan het hoofd en de koude oorlog met de schijnaanval op de russische schepen onderweg naar Cuba grepen me meer aan. De schrik op een nieuwe oorlog zat er dik in , we hoorden nog bijna dagelijks de afschuwelijke verhalen van familileden . En de rus, ja de schrik zat er dik in.

    En die winter als ik het goed heb 63/64 , dat was nog eens een middeleeuwse winter. Koud brrrrrrrrrr , weken vrieskoude en sneeuw. Wij werden schoolsgewijze opgevorderd om bij de oude inwoners zakjes kolen te gaan verdelen. Het waren ook de tijden dat tot je vaderlandse plicht hoorde om telkenjare op 11/11 enkele uren met bevroren voeten de vaderlandlievende plechtigheden bij te wonen.

    Echte mijlpalen , wanneer we spreken van vòòr of nà die gebeurtenis : de legerdienst, huwelijk, overlijden van dierbaren en voor mij altans een afgetekend tijdstip waar ik spreek van vòòr en nà : hartinfarct op 11/11/’97.
    Maar wees gerust tijd heelt wonden, sommige gebeurtenissen vervagen, andere daarentegen bijven in je gegrift.
    Jos

    Bij het lezen van dit relaas schiet me nog te binnen dat de dood van een vijftiental para’s in Congo mij ook aangegrepen heeft. Wij hadden indertijd een zomerhuisje in Lanaken en de kleinkinderen van de boer van dat terrein waren met ons bevriend. Een van de jongens is toen bij dat para ongeluk (vliegtuig neergestort) omgekomen. Een andere van hun familie was bij de brand in de Innovation bij de slachtoffers…

  8. Hallo Hubert,
    Die bewuste novemberavond (bij ons was het reeds avond op het tijdstip van de moord) werkte ik nog in Oudenburg bij Oostende-Radio. Ik verbleef in het gebouw van het ontvangsstation, daar de dagelijkse verplaatsing naar Brustem, waar ik destijds woonde, te lange reistijd in beslag nam. s’Avonds luisterde ik meestal op de korte golven naar de persberichten die toen nog veel in RTTY en MORSE uitgezonden werden. Zo hoorde ik, 20 minuten vóór de TV-programmas onderbroken werden, de mededeling door het persagentschap REUTER over de aanslag op president JFK. Ik was dus zeker een van de eerste Belgen die destijds hoorde van de moord.
    Voor de rest, het nieuws over de ramp die de VW fabriek te wachten staat, zal zeker de volgende dagen meer Belgen beroeren.

    Het weekje verlof begin november in de omgeving van Vogelsang was gezegend met prachtig weer.

    Groeten uit Landen Christiane en Fons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *