Wie een gat graaft…

… is zelf schuld.
Of zoals Brigitte opmerkte: het is nooit vroeg genoeg om je eigen graf te delven…

Zoals ik gisteren al vertelde moet ik dus de hoek van ons huis vrijleggen vanwege een vochtig plekje. In de herfst had ik dat al aan een zijde gedaan, maar toen hoefde ik slechts een dikke meter diep te graven om het fundament bloot te leggen. Dit keer dus veel meer!


Zie het hoogteverschil links en rechts…

Ik gebruik bij het graven hoofdzakelijk een schepschop en een pikhouweel. Eerst met de pikhouweel de aarde loswrikken, dan met de schep de aarde weghalen. Er gaan 20 schoppen leem, aarde en stenen in een kruiwagen. Er komen 10 à 15 kruiwagens uit elke laag die ik uit het gat weghaal. Ik denk dat ik meer dann 15 lagen moet weghalen voordat ik onderaan ben aangekomen.

Ik moet elke kruiwagen proberen op de hoop aarde te duwen om zo hoog mogelijk (=plaatsbesparend) te stapelen. Benieuwd waar ik met al die grond naar toe moet, dat wordt namelijk een grote hoop.

De buurman heeft een groot grasveld, dus daar kan ik misschien naar uitwijken. Oei, de buurvrouw komt eens kijken: ze vindt dat ik me niet hoef te laten afleiden door haar en dat ik rustig door mag werken. Waarop mijn commentaar dat ik me door haar niet zal laten opjagen… ik zal maar niet vertellen van mijn idee om met de uitgegraven aarde tot bij hun te gaan…

De leem kleeft aan je schoenen. Elk anderhalf uur een pauze inlassen met een mok koffie: dus eerst schoenen uit, want daarmee kun je niet naar binnen gaan.. koffie halen, schoenen aan. Een handdoek in mijn nek om het zweet op te drogen. Met mijn bril op kan ik niet graven, mijn brilleglazen beslaan van het zweet.

Met een bezem achter elke kruiwagen de afgevallen grondrestjes wegvegen zodat het geen troep wordt op het terras. Toch maar beter een stuk noppenplastic neerleggen waar de kruiwagen staat, anders blijf je vegen.

Tussendoor even kijken wie er reakties op de website heeft geschreven en die dan vrijgeven.
(schoenen uit, schoenen aan) geeft even de gelegenheid om tijdens het computeren uit te puffen (op een handdoek op de stoel wel te verstaan, want mijn zitvlak is ondertussen ook vol met leem).

Ik ben die lichamelijke arbeid niet meer gewend. Zal een goed middel zijn om die extra 3 kg vazn deze winter er weer vanaf te krijgen. De weerfoto zal vandaag moeten wachten tot in de namiddag (schoenen uit, camera pakken, schoenen aan, foto trekken, schoenen uit, beeld op computer zetten en versturen, schoenen aan… is me vandaag teveel werk)

Hoe dieper het gat wordt, hoe moeilijker het wordt om de schop vanuit het gat precies op de kruiwagen te laten landen. En hoe moeilijker het wordt om er zonder ladder uit te kruipen.

De rustpauzes volgen elkaar steeds sneller op. En als ik na mijn kop koffie op de rand van het gat zit en mijn benen laat bengelen, merk ik dat ik mijn handschoenen vergeten ben aan te trekken. Dat betekent dat ik me dus opnieuw moet optrekken om die te gaan halen: al weer een extra inspanning. Zodat je peinst, dat je beter koordjes aan de handschoenen had gedaan, dan kon je ze daaraan naar je toe trekken, zonder weer op te moeten staan. Als de rustpauze te lang duurt, beginnen de rug en je spieren zich te melden, dus dan toch maar weer beter doorwerken.

Het gat is nog niet diep genoeg om er een ladder in te zetten, maar misschien een trapleertje. Als dat maar niet teveel in de weg staat. Staat dus wel in de weg, dus nadat ik beneden ben aangekomen, trapleertje tijdelijk omhoog duwen.


Je denkt aan de mensen in thrillers, die hun eigen graf moeten graven. Of ze die ook tussendoor laten rusten voordat ze vermoord worden? In mijn gat passen, als het straks klaar is, zeker 10 mensen in een keer. ‘k zou het gat moeten verhuren, alleszins goedkoper als op het kerkhof.

Wat een gedachten een mens niet krijgt als ie aan het zwoegen is.
Brigitte denkt, dat er wel 3 naast elkaar passen, en 4 rijen op elkaar, dat zouden er dus 12 zijn.
Nog efficienter.

Jongens, ik ben ondertussen 57 jaar, moet ik me dat nog aandoen? Nou ja, het levert in ieder geval weer een paar foto’s op voor de website. Het is 8° C, 17 februari 2007, en ik sta hier buiten te zweten van jewelste. Een oplossing voor het energieprobleem.

Als nou iedereen zou beginnen te graven, dan hoeven ze niet zoveel verwarming op te zetten, dan krijgen ze het vanzelf warm. Dé oplossing voor het probleem van de klimaatverandering?

Ik ontdek een stuk afvalhout dat tijdens de bouw gebruikt werd om de touwtjes te spannen. Lag in het gat, en had door het gewicht vazn de aarde erboven de isomo afdekking beschadigt, en waarschijnlijk ook de daaronder ligende bitumenlaag.


Er zal nog wel meer bouwpuin opduiken tijdens het graven, want zo’n greppel langs de keldermuur is een ideale plaats om zoiets kwijt te raken. Maar zoals dit stuk hout dus bewijst, kan het ook je kelderafdichting beschadigen…

Het gat dat ik graaf is ca 2 vierkante meter, en bijna 3 meter diep, dat zijn 6 kubieke meter. Ik zou het gat ook kunnen vullen met een watertank. Of het hele terras van 50 vierkante meter open graven en vol steken met watertanks. Dan kan dat water in de zomer met zonnecollectoren verwarmd worden (150 kubieke meter) en dan als warmtebron in de winter gebruiken. Nee, als ik dat zou willen dan zou ik toch maar beter een bagger laten komen voor het graafwerk, anders ben ik nog tot sint juttemis bezig.

Maar waar laat ik dan die aarde? Dan toch maar bij de buren. Over de heg kieperen, die is immers sinds een jaar een stuk lager, dus dat kan gemakkelijk.

Ik hoor een toeter in het dorp toeteren en denk, och ja, het is Carnaval, de Wirtzfelder jeugd komt zeker hun Carnavalswagen tonen en geld inzamelen voor het goede (drink)doel. Ik besluit dat het tijd wordt om er even mee te stoppen en om spaghetti te maken, ga naar binnen, trek mijn vuile spullen uit, trek schone spullen aan en ga kijken aan de voordeur, maar het is niet de Carnavalswagen, het is de rijdende winkel die bij de bejaarde buurvrouw schuin tegenover voorbij komt.

Zeker nog te vroeg voor de Carnavalswagen, maar ik moet er straks wel een foto van trekken voor de website. Brigitte is net terug en bekommert zich intussen om de spaghetti.

Na de spaghetti effe uitpuffen in de luie zetel. Ogen dichtdoen. Toch maar beter niet, want dan ben ik vertrokken voor de rest van de middag.

Opstaan, terug mijn vuile spullen aantrekken, en weer het gat in. Hoe dieper je graaft, des te hoger moet je de schop houden. Ondertussen is het gat diep genoeg voor de ladder, de trapleer is al niet meer lang genoeg.


Je wordt dankbaar voor de kleine dingen des levens: als er een brokje aarde van de schop afrolt voordat je de schep omhoogtilt, is het gewicht direkt een stuk minder.

Brigitte komt na een tijdje met een banaan aanzetten: nieuwe energie, zegt ze.
Daar gaat mijn moeite om die 3 kg weg te krijgen. Ze mompelt nog wat van “als ik nou de ladders eens over het gat zou leggen, dan ziet ie er uit als een aap in een kooi”. Vanwege die banaan, dus.

Opnieuw toeteren in het dorp, even het gat uit, en met de camera naar de straat om de jeugd van Wirtzfeld te fotograferen (zie ander bericht) en een fooitje te geven omdat ze dus met hun Carnavalswagen door het dorp trekken om geld in te zamelen.
Oeps, weerfoto vergeten, dan maar niet vandaag.

Terug het gat in. Hoe meer ik graaf, hoe meer denk ik erover na of ik het gat wel zo groot moet graven. Maar ik houd me steeds weer voor ogen hoe ik daar over dacht toen ik in de herfst dat andere gat heb gegraven, voor het venster van de souterrainkeuken, en ik daar door een betonnen balk gehinderd werd om het gat breder te graven als 30 cm.

Met dat dus in gedachten, toch maar iets meer ruimte in dit gat creeëren, want anders heb je geen plaats om je te draaien en te keren. En je moet ook nog plaats hebben voor de steel in dat gat. Van de schop.

De buurvrouw komt nog eens controleren of ik wel goed gewerkt heb. Stelt zich dezelfde vraag als ik eerder die dag: waarheen met al die aarde. Ik wijs op de heg en zeg dat er daarachter nog genoeg plaats is… Vindt ze maar niks.

Tegen vijven ben ik 1.70 meter diep. Dat is op dezelfde hoogte als de vensterbank in de souterrain keuken. Nog 80 cm tot aan het fundament, en als ik dat ook nog vrijleggen wil, (vanwege de drainage buizen), dan nog eens 20 cm meer.

Maar dat is pas voor volgende week.

Nu wordt het tijd voor een hete badsessie (heet water in de badkuip bedoel ik daarmee) en dan lekker de spieren laten verwennen. Bijna net zo goed als een fango pakking.
Daarna lekker lui in de zetel een boek lezen totdat de volgende Carnavalssessie op TV begint. En maar hopen dat ik niet teveel chocolade knabbel voor de TV, want anders wordt het toch weer niks met die 3 kg.

Geplaatst in Knutselen, Winter 2006-2007.

3 reacties

  1. Potverdorie, wat een mens allemaal moet doen.
    Ivm het graf delven, is men hier nog niet aan cremeren toe? neen
    Hoe is het vandaag met de fysieke toestand Hubert? Heeft de badsessie geholpen? ja
    Man wat moet jij stijf zijn … en moe waarschijnlijk …
    pffff

    groetjes,
    Marlies

    Moe wel, stijf niet, valt nog mee…

  2. Dag Hubert
    Als ik je verhaal lees vanachter mijn computer, begin ik er zelf al van te zweten!
    Volhouden maar…
    Mooie zondag gewenst!
    Rudy

  3. Hey Hubert, wat een werken zeg. Niets forceren zou ik zeggen.
    Eventueel een tip is een groot plastiek dekzeil onder de uitgegraven grond te leggen. (maar daar is het nu misschien iets te laat voor :)) Zo kan je bij het delven makkelijk de laatste restjes van de plastiek schrapen zonder je gazon te beschadigen. Anderzijds gaat het gras onder het zeil sneller verstikken.
    veel succes met de werken
    groeten
    jeroen


    Ik heb er geen folie ondergelegd, omdat er waarschijnlijk vrij veel aarde overblijft na de werken. De aarde in het uitgeholde gat zal eerst weer een paar jaar moeten zakken. Bovendien zal ik langs de vrijgelegde muur waarschijnlijk met kiezelstenen gaan vullen om een betere doorstroom van het grondwater tot aan de drainage te garanderen. Daarom overweeg ik om op dat stuk van het terras een bloemenbed aan te leggen, want de tegels zouden daar de eerste paar jaar toch steeds opnieuw wegzakken. En waar nu de aarde opgehoopt ligt zouden we een soort rotstuintje kunnen aanleggen. Je ziet, van het een komt het ander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *