Bezoek aan Vogelsang

Zoals ik gisteren al schreef, hebben we afgelopen weekend de Open Monumentendag in de kazernes van Elsenborn en de oude Nazi gebouwen van het Nationaal Natuurpark Vogelsang een bezoek gebracht.

Hieronder een serie foto’s die wij tijdens ons bezoek gemaakt hebben.

In Elsenborn, waar een interessant oorlogsmuseum te zien is, en dat we al eerder bezocht hebben, zijn we op de legerbus gestapt die ons via de “betonnen tankweg” over de schiettereinen van Elsenborn naar Duitsland heeft gereden.

Deze weg loopt in feite aan de achterkant van ons dorp Wirtzfeld en langs de buurdorpjes Krinkelt en Rocherath naar de Duitse grens.

Een prachtig stukje natuur, maar het dal op de vergezichten is normaal gesproken alleen toegankelijk voor militairen.

Hier zijn immers de oefenvelden voor de tanks en schietstanden voor diverse kanonnen en artilleriegeschut en hier wordt regelmatig met scherp geschoten. Af en toe schieten ze mis en valt er ook wel eens wat in de buurt van het dorp Elsenborn… En er is ook regelmatig controverse over met wat ze schieten (zie o.a. de affaire MECAR…).

Tijdens ons bezoek waren er her en der nog oefeningen aan de gang.

Bij Wahlerscheid zijn we dan via de normale openbare weg de grens overgestoken en bij Dreiborn / Herborn links afgeslagen richting Vogelsang.

Kamp Vogelsang werd in 1933 gebouwd en tijdens de Nazi tijd was het een opleidingskamp voor de elite van Hitlers partijgenoten, die hier geindoctrineerd werden om het superieure Duitse ras op alle belangrijke plaatsen in de nieuw te stichten maatschappij op belangrijke posten hun ideologie te laten vertegenwoordigen.

Tijdens de Oorlog werd het dan gebruikt als Atheneum van de “Hitlerjugend”.

In de “Adlerhof” zat de administratie van dit kamp. De “oude” architectuur is pure show, alle gebouwen werden opgetrokken in zwaar gewapend beton, en alleen de natuursteen aan de buitenkant moest de indruk wekken dat dit oude eerbiedwaardige gebouwen van de Burg Vogelsang waren, maar er heeft dus nooit een Burg Vogelsang bestaan…

In de andere gebouwen langs de helling waren de woonblokken en sportfaciliteiten en naast de toren was een grote seminariezaal waar deze Duitse heerserkult werd ingepompt. Een groot houten beeld van de “echte Deutscher Mann”, als het ware het “altaar” onder de toren, is na de oorlog tot brandhout verwerkt…

Het prachtige vergezicht op de Urfttalsperre, (een deel van het Rurtal stuwmeer): de plaats was bewust gekozen om een imposante superieure stemming onder de “leerlingen” te bevorderen.

Een bezoek aan Vogelsang is in ieder geval interessant, maar doe het met een geleide rondleiding (gidsen in ’t Duits, Frans en Nederlands staan ter beschikking), want het is vooral de achtergrond informatie over deze plaats die erg boeiend en leerrijk is. De bordjes die her en der staan zijn wel in de drie talen, maar vertellen niet zoveel details als wat je van de gidsen kunt horen.

Na de oorlog werd van Vogelsang een Belgische leger oefenplaats en tot eind 2005 werden hier dan ook regelmatig militaire manoeuvres gehouden. Dan werd het hele areaal overgedragen aan de Duitse regering en de gebouwen van Vogelsang worden nu uitgebouwd tot een bezoekersattractie van het nationale Natuurpark Eifel.

Het is echter te hopen dat dit geen “pelgrimsplaats” voor Neo Nazi’s wordt zoals dat in Berchtesgaden, in Beieren, ondertussen het geval is…

Op de terugweg dan nog enkele plaatjes geschoten op het schietterein van Elsenborn.

Hier viel ons op dat bijvoorbeeld de berken op het schietterein al veel meer bladeren verloren hadden als bij ons in de tuin. ’t Zal wel aan de wind van de kogels liggen…

En het vosje staat op de toog van het Casino in de legerplaats, de vroegere officiersmess.
Heeft de oorlog dus ook niet overleefd…

Geplaatst in Oostkantons Events, Zomer 2007.

2 reacties

  1. Hallo Hubert

    Waar is de tijd dat wij als jeugdig kanonnenvlees naar Vogelsang gezonden werden om daar met de één of andere “mikpunt” het vaderland in bezet Duitsland (1968/1970) te gaan verdedigen.
    “Ze” zochten het speciaal uit. Vriezen dat het kraakte, stijf bevroren meer, sneeuw tot kniehoogte. Vervoer , achterop een stinkende en krakende Bedford, onder de huif , met een kapotjas aan om juist niet te bevriezen.
    ‘k Mag er niet meer aan denken. “Ze” kunnen me niet meer verleiden om naar daar terug te keren.

    Jos

  2. Dag Hubert,
    Prachtige reportage en fotos, spijtig dat wij er niet bij konden zijn wegens de voetproblemen van Christiane. Wij hebben wel hier in Landen het vroegere station van Racour (Raatshoven) bezocht, dat is in privé-handen, maar de eigenaar heeft het bij de open monumentendag opengesteld voor het publiek. De voorbije jaren heeft hij de buitenkant volledig gerestoreerd naar het vroegere uitzicht, dankzij de originele bouwplans die nog in de archieven te Namen gevonden waren. Binnen is er een moderne woonruimte van gemaakt. Het station bediende vroeger de gemeente Racour, op de lijn 147 Landen-Gembloux, maar eigenlijk was het gebouwd op grondgebied Landen, omdat het vroegere gemeentebestuur van Racour die vervuilende stoomtreinen niet te kort bij de woonkern wilden.
    Wij hebben hier nog een video-opname van een uitzending op WDR3, over het eerste bezoek aan Vogelsang door de vroegere inwoners van Wolseifen.
    Groeten uit Landen,
    Christiane en Fons.

    Voor degenen die niet weten wat er met Wolseifen gebeurde: dit dorp lag midden in de zone die door de Belgen als oefenterrein gebruikt ging worden, en daarom moesten ze na de oorlog binnen de 3 weken hun huis verlaten. Daarna werden de huizen kapotgeschoten. Een keer per jaar mochten ze terugkeren op Allerheiligen naar het kerkhof, totdat het kerkhof dan door de Belgen kompleet werd uitgegraven om de graven buiten het gebied opnieuw aan te leggen. ’t Werd door onze (duitse) gids allemaal een beetje als “treurig” verteld, maar we weten allemaal dat er ook heel veel mensen tijdens de oorlog “geen drie weken” de tijd kregen om hun huis te verlaten voordat het gebombardeerd werd, men mag dat verhaal rustig een beetje relativeren…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *