Deel 4: de Our (Wandeling)

De Our, van bron tot monding

Een reisverslag van Marlies en Ron

Deel 4

Steinebruck (Hemmeres) – Ouren

Tussen Hemmeres en Auel volg je de Our door een prachtig natuur, wandel en fietsgebied. De wandelwegen zijn zeer goed aangegeven, soms waant men zich in Ierland, smalle wegen, ontstuimige kolkende bergbeekjes vermengen zich met de zelf verzekerde, stevig, oprukkende Our.

Dit is tevens in ornithologische kringen een zeer vogelrijk gebied met tal van zeldzame, gevederde zweefvliegtuigen zoals de zwarte ooievaar. Vanuit de bergtoppen houdt de rode wouw de blik op zijn niets vermoedende kruipende prooien.

In Steffenshausen zijn er 2 kerken, waaronder de kerk van pastoor Schoonbroodt, een ‘ourconservatieve’ geestelijke waar de dienst nog wordt gehouden volgens de tridertertijnse lithurgie. Alles verloopt er nog zoals vroeger in de jaren 60.

Iets voorbij Steffenshausen stuitten we op het oude stationsgebouw en pakhuis van Reuland.

Het voormalige spoor werd vervangen door een fietspad, dat zeker en vast de moeite is om te volgen. Een pittig detail is dat men voor de bouw van het station ‘de Our’ over enkele honderden meters heeft verlegd.

Van beneden uit aan de verlaten groeve van Steffenshausen kijk je onvermijdelijk op de St. Hubertuskerk van Weveler. Van de hoofdweg rij je de berg rechts op en bezoek de kerk en het kerkhof, echt de moeite dit ‘Europees erfgoed’.

De Sint-Hubertuskapel van Weweler

De Sint-Hubertuskapel van Weweler is een prachtig sanctuarium met volledig witte muren.
Haar Romaanse toren uit de XIIIe eeuw is gedekt met op elkaar geplaatste kleine kappen.
Het schip en het koor (XVe en XVIe eeuw) lijken verdrukt onder de oneindig opeenvolgende dakhellingen.
In de kapel schijnt een zacht licht, gefilterd door mooie kerkramen uit dezelfde tijd.
U kunt er een houten Christusbeeld uit de XVIIIe eeuw bewonderen, alsmede vergulde houten beelden uit dezelfde tijd en oudere grafstenen.
Bron: http://eastbelgium.com/reuland-ouren

Je volgt de weg verder naar beneden en steek de hoofdbaan schuin rechts over: Een gezellig restaurant met visvijvers duikt voor je op. Weweler muhle was vroeger een oude watermolen. Maar ook wat verderop in ‘der Alter Mühle’ of in het ‘Pannenkoekenhuis’ van Oberhausen wordt je culinair verwend.

Dit stuk Our is de place to be om het sportieve aan het aangename te koppelen.

Aan der Alte Mühle observeerden we drie aalscholvers op zoek naar … lekker vis en dit zonder vergunning op zak.

Iets voorbij Weveler rij je rechts van een oude, houten douanepost een bomengallerij in, vanaf hier ontdek je hier een “andere” Our, rotsachtiger en dieper ingesneden. In de winter bij vriesweer hangen de ijspegels als orgelpijpen aan de rotsen en aan ’t eind van die natuurtunnel kom je aan in het schilderachtige, kunstenaarsdorp Ouren.

Een sprookjesachtig oord met burcht en geschiedenisrijke ‘Peterskirche’. Je wandelt achter de kerk via het kerkhof het pad van “de riddersprong” in.

De legende van de Rittersprong:

Een roofridder was bovenalles verliefd op de vrouw van de ridder van Ouren. Zijn besluit stond vast, de geliefde van Ouren behoort jou, en een vluchtplan werd uitgewerkt. Om een eventuele achervolging te voorkomen werd het paard nieuw beslagen, maar de hoefijzers werden gedraaid, zodat het achtergebleven spoor in te tegenovergestelde richting leidde.

Zoals afgesproken, troffen zich de ridder en de genadigde van Ouren in de schemering aan de voet van de burcht. Hij tilde zijn geliefde op het paard, en spoedde weg. De vlucht werd bemerkt, en de achtervolging begonnen. Men hoorde duidelijk de rijder met de nieuwe hoefijzers over de stenen en de rotsen vluchten, en omdat op stenen en rotsen zijn hoefijzers geen spoor achter lieten werden ze ingehaald, op de heuvel langs de Our.

Die gevangenschap betekende voor beide een zekere dood. De moedige ridder gaf zijn paard de sporen, en alle drie stortten in de diepte. Een geweldige sprong van de spits van de rots tot in de Our.

De stroming van de Our zorgde voor een min of meer zachte landing, en ook al brak het trouwde paard zijn benen, in ieder geval waren ruiter en amazone gered.

Nu kan men in de rotsen lezen „feli dei terogamus audi nos“. Dat betekend: Zoon Gods we smeken U verhoor ons.

De ridder beloofde als dank een kapel op deze plek op te richten. Omdat hij zijn behoefte niet hield, werd hij door de bliksem getroffen.

De tegenwoordige weg bestond toen nog niet (men reed door de Our heen en langs het dal – van Stubach tot Ouren stak men zeven maal over).

Bron : http://eastbelgium.com/reuland-ouren/

Op het hoogste punt van de rots staat een kapel en op ’t eind van ’t smalle pad kijk je vanuit een arendsnest vol bewondering naar de kronkelende Our in het dal.

Als je het sprookjesdorp vanuit de hoogte wilt zien rij dan een stukje de weg op naar Weiswampach (lux), adembenemende uitzichten wisselen elkaar af.

Je keert terug naar het centrum van Ouren en enkele kilometers voorbij het dorp bereikt men het 3-landenpunt, waar een Europese gedenkplaats werd opgericht voor de stichters van Europa (heel leerrijk).

De zon kruipt achter de bergen, de Our ademt een mysterieuze nevel uit, ’t is tijd om onze vierde etappe te beëindigen, de laatste op Belgische bodem.

Zie ook: http://atzerath.spaces.live.com

groetjes
Marlies

Geplaatst in Reisverslagen Lezers, Winter 2007-2008.

2 reacties

  1. De streek van de zwarte ooievaars!! Mogen we terecht fier op zijn!
    En die aalschovers…straf toch die die nu zo talrijk voorkomen, niet? 20 jaar geleden waren die dus uitgestorven in ons land en nu zie je ze overal
    Bedankt Marlies en Ron! Mooi uitgebreid verslag.

  2. Heel leuke reportage, ikzelf heb er jaren op vakantie geweest in Ouren, heel mooi om te wandelen en lekker te eten overal.
    Van oudler tot Ouren kun je in elk restaurant enorm goed eten.
    Wordt hoog tijd om er nog eens heen te rijden want ik krijg heimwee als ik de leuke foto’s zie.
    Mooi gedaan Marlies !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *