We volgen het niet meer zo…

Jos Hermans stuurde een lange reaktie op mijn blog van dezen ochtend, en omdat hij er zoveel tijd in heeft gestoken, maak ik er een eigen artikel van ipv alleen een reaktie op mijn artikel…

Jos Hermans schreef:

Het wordt er steeds niet makkelijker op. Ik vermoed dat de fabrikanten onder het mom van steeds meer hier ook met de vinger kunnen gewezen worden.

Neem nu een foto toestel. In de tijd…………….. van het zwart boxke, dan kon Jan en alleman die niet te veel “bibberde” en mits een beetje zon, mooie foto’s maken. Geef nu diezelfde Jan een megapixel toestel in zijn (werk) handen , en ’t lukt niet meer. Heeft allemaal weinig te maken met oud of jong. Je moet eerst het al dan niet bijgevoegde handboek (hopelijk in een leestaal die je begrijpt) lezen en begrijpen , voor zover je het eerst al niet moet ergens gaan “downloaden”.

Als ik zo even naar mijzelf kijk : ik kom nog uit het grijze tijdperk toen er als elektronika een huisradio (als die er al was) met een groen oog dat ons steeds beloerde, als er iets dringend te melden was een “dépèche” drager een telegram kwam afgeven, bij enkele buren een telefoon die enkel kilograms woog en waarmee je de vijand kon mee vellen.

Afgestudeerd in ’69 met een A2 diploma handel/boekhouding kenden we enkel een typemachiene type Adler of Remington , een rekenlat en allerhande boekwerken om vanalles en nog wat te berekenen. Kwam in mijn eerste functie en om op- of af te tellen, te vermenigvuldigen of te delen (of werken met coëfficiënten) kreeg men een toestelleke met wel 120 cijfers, die door middel van hendeltje konden verzet worden, en met een draaiërke om op – of af te tellen , te vermigvuldigen (zoveel maar vooruitdraaien, of delen zoveel maal achteruit draaien).

Begin ’70 kregen we een kast van een rekenmachiene waar je net dezelfde dingen mee kon als met het mekaniek dingetje. Het kwam uit Italië , je had er rekentoetsen op, en de cijfers kwamen oplichten uit “fillament” radio-buizen. Het geheel nam een halve bureau tafel in beslag, en er moest speciaal elektriciteit naar je bureau gelegd worden. Je kon ze zowaar een omelette op bakken.

Maar daarna ging het in elektronische snelheid. Rond 1974 kocht ik ter vervanging van mijn driemetingtabellen (logaritmen) een amerikaans rekentoestel, zo groot als een pocketbook met al de logaritmen enz reeds in het geheugen voor de prijs van om en bij de 13.000 BEF (met een maandloon van om en bij de 15.000 BEF Bruto).

Ik zo fier als een gieter aan boord, tot men zag met wat voor fraais ik aan het rekenen was. Verboten………….wat ga je doen als de batterijen eruit vallen ???? of leeg zijn (opladen dàt bestond nog niet, laat staan zonne-energie) Zo ging het gestaag verder, en je diende maar te leren met wat je voorkreeg. Voor bijstudie was nooit tijd, de firma besloot, de werknemer zou het wel kennen of moeten kunnen.

Wat een miserie met al die IBM compatibele 126 enz. een printer aansluiten, een netwerkje maken, steeds moest die dure progammeur er bij komen

… tot de zon opging en een bakske Met kleurenscherm en Met screenseaver (de viskesbak of toaster) zich aanboden………………joepie, we waren het tijdperk ingetreden waar we zonder al te moeilijke woorden (die we toch niet zo dadelijk begrepen) (de programma’ s waren zelfs in het Nederlands….) naar hartelust konden schrijven , rekenen zonder gefrustreerd te geraken……………….de Mac was er.

Nu het steeds meer aankan, moet je er ook steeds meer van kennen, nieuwe princiepes komen je om de oren, en ja, dan moeten we de hulp van de jongere generatie inroepen, niet dat we dommer zijn, we volgen het gewoonweg niet, we zitten ook geen uren te chatten, te googlen, te facebooken,….
Jos

Geplaatst in Lente 2009.

Eén reactie

  1. Hallo iedereen,

    Jawel Jos, … je moet toch met je tijd mee.
    Mijn ouders … dik in de 70, hebben net een nieuwe pc van 500 GB en een laptop gekocht.
    Zij bankieren electronisch en chatten …
    Dan denk ik wel … oei wat wordt dat nog met ons …
    Ik wil niet achterop hinken …
    en het is een hobby …
    Ik heb net mijn eerste website online gezet (voor mijn broer) … ik wou voor de school maar mocht niet van het gemeentebestuur …
    Ik koop nog een mooi digitaal fototoestel en volgend jaar (op “pensioen”, iets dergelijks) zou ik graag reportages maken over de Eifel en de Kempen om ze daarna online te zetten.
    Ja zowat ieder zijn hobby …
    Ik kan niet zeilen, …
    Geniet van het goeie weer wat eraan komt … want het duurt weer niet lang!
    Groetjes
    Marlies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *