Dinsdag, 15 november 2011

Ik schreef gisteren al, dat Jochen verleden week enkele dagen in New York was voor zaken.

Dat doet ‘ie al een tiental jaar, of misschien zelfs nog langer, om daar een jaarlijkse conferentie over online advertising technieken te bezoeken, een thema waarmee een deel van de omzet van onze firma behaald wordt. Elke keer weer betekent dat dan een dikke telefoonrekening voor internet data verkeer, omdat hij ook onderweg regelmatig zaken voor onze firma op onze servers in ons datacenter in Brussel moet aanpassen of verzorgen. Een USB Stick gaat nog in zijn portable, maar iPhone of iPad hebben geen slot voor USB stick, dus dan zou je daarvoor weer lokale MicroSim’s moeten aanschaffen

De dure Wifi aansluiting in de NY hotels funktioneert bovendien vaak slecht (te veel gebruikers op een te magere aansluiting), en onderweg ben je sowieso niet online.
Gevolg: vaak terugvallen op het dure roaming abonnement van Mobistar.

We hadden onlangs gehoord van een firma, die in New York zogenaamde portable MIFI apparaatjes verhuurt met een bijpassende lokaal data abonnement, Flying Connected voor 10 $ per dag waardoor je overal je eigen WiFi aansluiting met je meedraagt.
Zij verhuren ook iPad’s, maar omdat Jochen niet alleen zijn portable maar ook iPhone en iPad mee heeft, is een MiFi oplossing veel interessanter, omdat je dan tot 5 apparaten gelijktijdig kunt aansluiten op je internet WiFi verbinding.

Jochen heeft dit keer dan zo’n ding eens gehuurd (Novatel MiFi 3352) , en het apparaat werd zelfs in het hotel bezorgd en weer terug afgehaald.

HIER klikken voor technische informatie van het MIFI apparaat

Jochen was er in ieder geval dik tevreden over.

Hopelijk kan de een of andere van onze lezers er ook zijn voordeel mee doen.

Herfst = Wandelen in de Oostkantons

Langzamerhand wordt het herfst en dat is een van de mooiste seizoenen in de Ardennen: ’s ochtends vaak mooie zonsopgangen met nevelslierten in de dalen, en langzamerhand beginnen de bomen hun bladeren in de meest uiteenlopende kleuren te tonen…

De Oostkantons nodigen uit tot lange romantische wandelingen met je partner en biedt je de mogelijkheid eens goed te “ontstressen”…

De Oostkantons bevinden zich in het hartje van het Europees cultuurlandschap “Eifel-Ardennen”. Dit uniek wandelland strekt zich uit van het Belgisch-Duits-Nederlands drielandenpunt in het noorden tot aan het Belgisch-Duits-Luxemburgs drielandenpunt in het zuiden.

In het midden van deze streek ligt het Duits-Belgisch natuurpark “Hoge Venen-Eifel”. Het land van Eupen en het Geuldal in het noorden kenmerken zich door een licht heuvelend landschap dat dan overgaat in het uitgestrekte Hertogenbos (20.000 ha). Op de heuvels begint het natuurreservaat “Hoge Venen” , een hoogplateau met turf- en veengebieden, uniek in Europa. Hier bevindt zich het hoogste punt van Belgie« (Botrange 694 m).

Verder zuidelijk bereikt men de stuwdammen van het Warchedal (Robertville en Bütgenbach) en aansluitend het Ameldal, bekend om zijn forellenkwekerijen. Aan de rand van het land van St. Vith stroomt de Our. Dit is het meest “bergachtige” deel van de Oostkantons.

DE PLAATSELIJKE STREEKPADEN

De toeristenbureaus voorzien vrijwillig het wandelwegennet van Oost-Belgie« met een gevarieerd aanbod. Intussen zijn de 2.600 km ter beschikking staande wandelwegen volgens voorschrift bewegwijzerd en op 6 topografische wandelkaarten, die één geheel vormen, uitgetekend.

Deze wandelwegen beginnen elk in het centrum van een grotere Oost-Belgische gemeente (meestal in de buurt van de kerk) en zijn op wandelborden aangeduid. De gemiddelde lengte van een wandeling bedraagt 3-7-10-15 of 20 km. Ze leiden voorbij de mooiste panorama’s en bezienswaardigheden. Over het algemeen zijn ze gemakkelijk bereikbaar voor ouders met kinderwagens, senioren of rolstoelgebruikers. Onderweg vindt de wandelaar regelmatig rustbanken, schuilhutten, of openbare barbecues.

DE GROTE ROUTENPADEN

Het wandelpadennet doorkruist de hele Oostkantons met twee uitgestippelde routes van ongeveer 70-80 km. Enerzijds is er de wandelweg van Nederland tot aan de Middellandse Zee. Deze wandelweg doorkruist de Oostkantons over een afstand van 70 km .
Anderzijds is er de wandelweg, waarvan er in de Oostkantons twee varianten bestaan. Vanuit Eupen gaat deze wandelweg dwars door de Hoge Venen naar Robertville. Daar splitst de weg. Ofwel kiest men om over Bütgenbach, Büllingen, Manderfeld, Schönberg en Steinebrück ofwel via Malmedy, Ligneuville, Recht, Emmels, St.Vith en Lommersweiler naar Burg-Reuland te gaan. In beide gevallen bedraagt de afstand ongeveer 80 km.


Aan de horizon het meer van Bütgenbach, onderaan rechts tussen de bomen het huis van Brigitte en Hubert met het Wirtzfeld Valley appartement: puur natuur en heerlijk rustig…

en je hoeft niet ver te rijden om tot daar te geraken!

Klik voor meer informatie over deze luxe vakantie woning!

De Our, van bron tot monding, deel VI en VII

Hubert,

Hierbij vind je 2 afleveringen in één keer over onze reportage over de Our.

groetjes en iedereen een prettig weekend!

Marlies

Deel 6

Dasburg – Vianden



foto 1: de Our

Tot Stolzembourg valt er niet veel te beleven. Hoe meer je Vianden nadert, hoe dichter de campings op mekaar geplakt zitten. Slot Stolzembourg staat er leeg en verlaten bij.



foto 2: slot stolzenbourg

In de zomer is dit leuke dorpje prachtig bebloemd (onlangs eerste prijs weggekaapt voor mooist bebloemd oord). Op anderhalve kilometer van ’t centrum is er een restant van een kopermijn en museum. Maar wanneer je de brug oversteekt richting Waldhof Falkenstein wordt het heus interessant.





foto 3 en 4: Waldhof Falkenstein

Het uitzicht is er adembenemend mooi. Je kan door een roofvogelnatuurpark een wandeling maken tot aan een kasteelruïne. Op de achtergrond meandert de Our door ‘hoge bergen’, je zou hier wel uren kunnen rondgapen! Over Bauler (D) rijden we verder tot Vianden, de stad waar Victor Hugo verbleef, het museum ligt pal aan de brug. Het stadje telt 1600 inwoners en is 1000 jaar oud.



foto 5, 6 en 7: museum en beeld Victor Hugo en de St. Niklaaskerk


Het graafschap Vianden telde ooit 136 dorpen en grensde aan Prüm en Bitburg. In de 15e eeuw zwaaide de familie Nassau er de plak. Ze woonden in een prachtig kasteel.



foto 8: kasteel Nassau

Een ander historisch gebouw in de nabijheid van het museum is de St. Niklaaskerk, daterend uit de 13e eeuw.

Deze plaats was ooit een rijke gildestad, waaronder de gilde van de goudsmeden.

In het Edouard Wolff museum kan je dan weer genieten van de landelijke kunst. Als je van bloemen houdt moet je in de vroege zomer, of lente ‘le jardin Napoléon’ bezoeken.

Rond Vianden is er nog een electrische waterkrachtcentrale, deze draait op minimale hoeveelheid water.

We beëindigen deze etappe met dubbel gevoel: aan de ene kant merk je een sterk uitgebouwde toeristische concentratie maar anderzijds is er heel wat historische- en natuurpracht te bewonderen.


Deel 7

Vianden – Wallendorf

In tegenstelling tot de vorige etappe vinden hier die maagdelijke rust weer. ’t Is een beetje het gevoel van na een onweer.



foto 1: kleine dorpjes,



foto 2: vriendelijke mensen

De Our kabbelt rustig naar zijn eindpunt. Kleine dorpjes met vriendelijke bewoners, ze maken graag een praatje, leidden ons naar een schilderachtige apotheose.

We komen aan in Wallendorf, een parel temidden het natuurpark Süd-Eifel, de plaats waar de Our in de Sûre of Sauer terecht komt.


foto 3 en 4: Süd Eifel park en de kus (hahaha)


Sierlijk, met een brede bocht vervoegt ze zich met die andere schone net als in een sprookjeshuwelijk dat tot stand is gekomen. Wanneer je je ogen sluit hoor je muziek, of het nu Strauss of Wagner is, het maakt niet uit. En bij het verlaten van de plaats van de monding deint de muziek verder uit tot de latste vioolsnaar is aangeraakt.

Met een goed gevoel rijden we terug naar huis en terwijl de zon langzaam achter de bergen kruipt heeft ze nog een ongelooflijk prachtig lichtspel van warme roodgloeiende kleuren in petto.



foto 5: gloeiend avondrood

Meer moet dat niet zijn.

Je kan ons eigen blog verder nog raadplegen op:

http://atzerath.spaces.live.com

en op

www.atzerath.blogspot.com

Marlies en Ron

De Our, van bron tot monding, deel V

Marlies en Ron hebben opnieuw een reisverslag voor ons gemaakt:

Ouren – Dasburg

Als een slang kronkelt de Our door het dichte Werbüschwoud. Dit prachtig natuurgebied maakt deel uit van het natuurreservaat Süd Eifel. Het werd opgericht als eerste grensoverschrijdend natuurpark van Europa. 3/7 ligt op Luxemburgs grondgebied en 4/7 op Duits grondgebied. Oppervlakte 789 km2.

Het is een paradijs voor wilde katten, hazelhoenen, oehoe’s, zwarte ooievaars, klawieren, en smaragdlibellen, nog maar gezwegen van het uitzonderlijke assortiment aan planten w.o. talrijke orchissen.

foto’s (parelmossel, kalborn molen, de our, )

bron foto’s: www.margaritifera.eu/fr

Maar dit stuk Our is vooral bekend om zijn parelmossels, een bijna uitgestorven diertje dat enkel kan overleven in zeer zuiver water. Deze mossel leeft in symbiose met de forel. De larven van deze mossel ontwikkelen zich in de kieuwen van deze vissen. Er bestaat door irritatie in de schelp soms kans dat er zich een parel vormt in de mossel (één kans op de 2000). De parel is van minderwaardige kwaliteit.

Enkel de parels van de pareloesters uit de zee zijn veel geld waard. De mossel wordt 65 jaar en is na 10 jaar geslachtsrijp. Zij filtert 50 liter water per jaar. De parel bestaat uit kalk of een parasiet o.a. de lintworm. Proefprojecten van de parelmossel vindt men ter hoogte van de Kalborn Mühle.

In dit helder water zwemt nog de vlagzalm, beekforel, barbeel, kopvoorn en zelden treft men er een snoek of karper aan.

Op ’t einde van dit prachtig gebied komen we aan in Dasburg, een gezellig plaatsje met een burcht, opgericht in 892 tegen de invallen van de Vikings.

De St. Jacobsuskerk in roccoccostijl (1776) is een juweeltje van eenvoudige schoonheid en reinheid. Er staat ook nog een pestkapel. In 1940 is er een militair, ondergronds gangenstelsel gemaakt maar is momenteel afgesloten.

We verlaten het pitoreske stadje en komen aan de Luxemburgse grens, waar er veel menselijke bedrijvigheid heerst rond het tankstation, restaurant “Le Pont”. Tegen de gevel van een douanegebouw pronken grote foto’s van grensbewoners vroeger en nu.

Wat ons telkens opvalt op onze ontdekkingstocht zijn de verschillende type douanenhuizen.

De volgende aflevering brengt ons naar het bekende, historisch, toeristische stadje Vianden.

Men kan ook steeds onze space raadplegen:
http://atzerath.spaces.live.com/
(ondertussen hebben we ook een blog op google :
http://atzerath.blogspot.com
Dat blog loopt nog wel een beetje achterop …

Reisbericht: Museum Elsenborn

Marlies stuurde nog het volgende verslag over hun bezoek aan het

Truschbaummuseum – Camp Elsenborn

Bezoek aan ’t militair museum van Elsenborn

Dit zeer interessant bezoek kan je onderverdelen in drie:

1) ontstaan in Pruisentijd en maquetteoverzicht,
2) 1e en 2e WO,
3) natuurmuseum.

Bij de eerste vitrinekast is het al raak; de witgroene vlag van Camp Elsenborn betekent: wit = sneeuw, groen = natuur.

Op die manier staat de gehele rondleiding bol van wetenswaardigheden

Nochtans is er veel oog voor details, ook zaken die niet onmiddellijk in ’t oog springen zoals bijvoorbeeld duizenden soldaten die naar huis werden gestuurd omwille van bevroren voeten tijdens WO II. Op ’t einde van de oorlog werden zelfs onervaren matrozen in de strijd geworpen.

Iets wat mij ook bij is gebleven is de foto van de vele mortierinslagen ter hoogte van Krinkelt-Rochrath.

In het hele verhaal van de ‘slag van de Ardennen’ is het belangrijk om weten dat de weerstand die geboden werd rond Elsenborn meer dan een afleidingsmanoeuver was, maar een apart hoofdstuk verdient in deze geschiedenis.

Kortom een heel gevarieerde rondleiding, boeiend verteld in het Nederlands door een vriendelijke, joviale militaire gids.

Zeker en vast de moeite om te bezoeken onder de titel ‘Ken je geschiedenis rond de streek van Elsenborn’ en de bijzondere aandacht voor een rijke diversiteit van fauna en flora op het domein.

openingsuren:

van maandag tot donderdag van 9 tot 12 uur en van 13 tot 16 uur

vrijdag van 9 tot 12 uur

weekends en feestdagen gesloten (gesloten op 4 december wegens feest van de patroon-heilige St. Barbara)

website: www.camp-elsenborn.be

Deel 4: de Our (Wandeling)

De Our, van bron tot monding

Een reisverslag van Marlies en Ron

Deel 4

Steinebruck (Hemmeres) – Ouren

Tussen Hemmeres en Auel volg je de Our door een prachtig natuur, wandel en fietsgebied. De wandelwegen zijn zeer goed aangegeven, soms waant men zich in Ierland, smalle wegen, ontstuimige kolkende bergbeekjes vermengen zich met de zelf verzekerde, stevig, oprukkende Our.

Dit is tevens in ornithologische kringen een zeer vogelrijk gebied met tal van zeldzame, gevederde zweefvliegtuigen zoals de zwarte ooievaar. Vanuit de bergtoppen houdt de rode wouw de blik op zijn niets vermoedende kruipende prooien.

In Steffenshausen zijn er 2 kerken, waaronder de kerk van pastoor Schoonbroodt, een ‘ourconservatieve’ geestelijke waar de dienst nog wordt gehouden volgens de tridertertijnse lithurgie. Alles verloopt er nog zoals vroeger in de jaren 60.

Iets voorbij Steffenshausen stuitten we op het oude stationsgebouw en pakhuis van Reuland.

Het voormalige spoor werd vervangen door een fietspad, dat zeker en vast de moeite is om te volgen. Een pittig detail is dat men voor de bouw van het station ‘de Our’ over enkele honderden meters heeft verlegd.

Van beneden uit aan de verlaten groeve van Steffenshausen kijk je onvermijdelijk op de St. Hubertuskerk van Weveler. Van de hoofdweg rij je de berg rechts op en bezoek de kerk en het kerkhof, echt de moeite dit ‘Europees erfgoed’.

De Sint-Hubertuskapel van Weweler

De Sint-Hubertuskapel van Weweler is een prachtig sanctuarium met volledig witte muren.
Haar Romaanse toren uit de XIIIe eeuw is gedekt met op elkaar geplaatste kleine kappen.
Het schip en het koor (XVe en XVIe eeuw) lijken verdrukt onder de oneindig opeenvolgende dakhellingen.
In de kapel schijnt een zacht licht, gefilterd door mooie kerkramen uit dezelfde tijd.
U kunt er een houten Christusbeeld uit de XVIIIe eeuw bewonderen, alsmede vergulde houten beelden uit dezelfde tijd en oudere grafstenen.
Bron: http://eastbelgium.com/reuland-ouren

Je volgt de weg verder naar beneden en steek de hoofdbaan schuin rechts over: Een gezellig restaurant met visvijvers duikt voor je op. Weweler muhle was vroeger een oude watermolen. Maar ook wat verderop in ‘der Alter Mühle’ of in het ‘Pannenkoekenhuis’ van Oberhausen wordt je culinair verwend.

Dit stuk Our is de place to be om het sportieve aan het aangename te koppelen.

Aan der Alte Mühle observeerden we drie aalscholvers op zoek naar … lekker vis en dit zonder vergunning op zak.

Iets voorbij Weveler rij je rechts van een oude, houten douanepost een bomengallerij in, vanaf hier ontdek je hier een “andere” Our, rotsachtiger en dieper ingesneden. In de winter bij vriesweer hangen de ijspegels als orgelpijpen aan de rotsen en aan ’t eind van die natuurtunnel kom je aan in het schilderachtige, kunstenaarsdorp Ouren.

Een sprookjesachtig oord met burcht en geschiedenisrijke ‘Peterskirche’. Je wandelt achter de kerk via het kerkhof het pad van “de riddersprong” in.

De legende van de Rittersprong:

Een roofridder was bovenalles verliefd op de vrouw van de ridder van Ouren. Zijn besluit stond vast, de geliefde van Ouren behoort jou, en een vluchtplan werd uitgewerkt. Om een eventuele achervolging te voorkomen werd het paard nieuw beslagen, maar de hoefijzers werden gedraaid, zodat het achtergebleven spoor in te tegenovergestelde richting leidde.

Zoals afgesproken, troffen zich de ridder en de genadigde van Ouren in de schemering aan de voet van de burcht. Hij tilde zijn geliefde op het paard, en spoedde weg. De vlucht werd bemerkt, en de achtervolging begonnen. Men hoorde duidelijk de rijder met de nieuwe hoefijzers over de stenen en de rotsen vluchten, en omdat op stenen en rotsen zijn hoefijzers geen spoor achter lieten werden ze ingehaald, op de heuvel langs de Our.

Die gevangenschap betekende voor beide een zekere dood. De moedige ridder gaf zijn paard de sporen, en alle drie stortten in de diepte. Een geweldige sprong van de spits van de rots tot in de Our.

De stroming van de Our zorgde voor een min of meer zachte landing, en ook al brak het trouwde paard zijn benen, in ieder geval waren ruiter en amazone gered.

Nu kan men in de rotsen lezen „feli dei terogamus audi nos“. Dat betekend: Zoon Gods we smeken U verhoor ons.

De ridder beloofde als dank een kapel op deze plek op te richten. Omdat hij zijn behoefte niet hield, werd hij door de bliksem getroffen.

De tegenwoordige weg bestond toen nog niet (men reed door de Our heen en langs het dal – van Stubach tot Ouren stak men zeven maal over).

Bron : http://eastbelgium.com/reuland-ouren/

Op het hoogste punt van de rots staat een kapel en op ’t eind van ’t smalle pad kijk je vanuit een arendsnest vol bewondering naar de kronkelende Our in het dal.

Als je het sprookjesdorp vanuit de hoogte wilt zien rij dan een stukje de weg op naar Weiswampach (lux), adembenemende uitzichten wisselen elkaar af.

Je keert terug naar het centrum van Ouren en enkele kilometers voorbij het dorp bereikt men het 3-landenpunt, waar een Europese gedenkplaats werd opgericht voor de stichters van Europa (heel leerrijk).

De zon kruipt achter de bergen, de Our ademt een mysterieuze nevel uit, ’t is tijd om onze vierde etappe te beëindigen, de laatste op Belgische bodem.

Zie ook: http://atzerath.spaces.live.com

groetjes
Marlies

Zondag, 6 Januari 2008

Minimum temperatuur deze nacht in Wirtzfeld gemeten
onder thermometerhut: +1.9° C, aan de grond +1.0° C.
Neerslag in de laatste 24 uur: 13,8 mm

De regenzone die wij gisteren mochten “genieten” is ondertussen voorbijgetrokken, en vandaag mogen we met bredere opklaringen rekenen.


Wirtzfeld, deze ochtend

Omdat mijn schouder nog een beetje pijnljk is, ben ik des te blijer met het volgende verslag van Marlies (zodat ik niet veel hoef te typen vandaag!):

Hubert,
Zoals ik op jou website aankondigde zouden we afgelopen donderdag ’t museum van Elsenborn bezoeken.
ziehier het ludieke verslag:

Op 3 januari laatstleden wilden we een bezoek brengen aan ’t militair museum van Elsenborn.

Nadat we onlangs voor een gesloten deur stonden aan ’t museum, wegens de viering van St. Barbara, ondernamen we een 2° poging. Deze keer waren we niet alleen, neen, samen met Mies en Rudy uit Weywertz zouden we er een gezellige uitstap van maken.

Een vriendelijk ‘groengepette’ schildwacht kwam vanuit het wachtlokaal naar ons toe, waarschijnlijk was hij blij om eens een burger te ontmoeten, en vertelde ons doodleuk dat het museum gesloten was wegens verlof tot 7 januari.

Volgens mijn eigen mening zit men in Elsenborn wortel te schieten, wachtend op de eerste lente zonnestralen, om daarna in alle activiteit te ontluiken.

Afin, na een korte vergadering op de parkeerplaats stelde Mies en Rudy voor om naar het onlangs geopende oorlogsmuseum ‘Baugnez 44’ (bij Malmedy) te rijden.

Een ABSOLUTE AANRADER van formaat, ik garandeer je dat menigeen met een krop in de keel, heel stilletjes naar buiten gaat, en dadelijk tot het besef komt hoe goed we het in deze tijd wel hebben!!!

Nadat we uit de loopgraven waren gekropen en ons op een beijzelde weg naar Weywertz begaven, waar we nog even moesten bekomen van de ‘slag om de Ardennen’, reden we naar de horecazaak van Marleen en Eddy in Büllingen. {zie samenkomst van de Wirtzfeld website op 12 mei 2007}

Als volleerde Bourgondiërs deden we er ons tegoed aan de lekkere spijzen van Marleen, die op een gezellige, zorgzame wijze werden geserveerd door deze hartelijke mensen.

Praktische gegevens over het museum Baugnez’44:
Route de Luxembourg 10,
4960 Baugnez-Malmedy
Tel.nr. +32 (0)80 440 482

www.baugnez44.be
[email protected]

alle dagen geopend van 10 tot 18 uur.
audiogids te verkrijgen, keuze uit 4 talen: Nederlands, Duits, Engels en Frans
toegankelijk voor mensen met een beperkte mobiliteit.

Het verhaal:

16 december 1944, Wat gebeurd er die dag?

Hitler lanceert een grootscheeps tegenoffensief, die dag. Het is Kampfgruppe Peiper die als opdracht heeft de bruggen van de Maas te veroveren om tot Antwerpen te gaan.

Het traject blijkt moeilijk, de weg die hen tot in Ligneuville moest leiden is onbegaanbaar. Peiper beslist, jammer genoeg, een omweg te maken van meerdere kilometers en neemt de richting van het kruispunt van Baugnez.

Rond de middag doorkruist een Amerikaans konvooi bestaande uit een dertigtal voertuigen het kruispunt en rijdt in de richting van Ligneuville. Men had hen aangeraden een andere weg te nemen: ze waren gewezen op de aanwezigheid van meerdere Duitse tanks te Büllingen, maar in tegenstelling tot sergeant Peiper, hadden zij beslist hun route te behouden.

Op het ogenblik van de confrontatie opent Peipers voorhoede het vuur in de richting van het Amerikaans konvooi waardoor de eerste voertuigen gedwongen werden te stoppen.

Niet in staat weerstand te bieden aan de Duitsers, geven de GI’s zich over aan de SS’ers van Peiper. De gevangenen worden beroofd van hun waardevolle voorwerpen en worden bijeengebracht in een weide aan het kruispunt van Baugnez. Ze worden door gewapende mannen omcirkeld en in koele bloedde neergemaaid, het triestige bloedbad van Malmedy

Moest je geen tijd hebben om het te publiceren kan je de lezers nog steeds verwijzen naar mijn space:
http://atzerath.spaces.live.com

Bedankt alvast, ik kan alleen Jochen en Jerry beamen dat het heel zeker de moeite waard was!

groetjes,
Marlies

De Our, van bron tot monding

Marlies Leynen stuurde ons nog een foto reportage over een wandeling langs de Our:

Onze tweede aflevering start in Hullscheid, ten noorden van Manderfeld. Niettegenstaande een fel opgezwollen Our, is ze nog vrij dartel, slank en onschuldig,

maar al vlug zie je van uit het hogergelegen eifeldorp Weckerath dat de brede open vallei volledig in handen is gevallen van de Our.

Normaal is dit hier slechts een kleine rivier maar breed uitgesmeerd, fonkelend door de zonnestralen zocht ze langs allerlei zijarmen een weg richting Schönberg, waar de stroom meer gestructureerd wordt.

Tussen Manderfeld en Andler geniet men van een brede vallei, met toch geleidelijk aan lopende hoge oevers. Prachtige wijdse vergezichten over de eifel, waar tal van roofvogels hun eten zoeken, wisselen elkaar af.

Piepkleine, bijna verlaten, landbouwers dorpjes zijn als parels uitgesmeerd over het landschap. Het dal bestaat uit weinig bossen, veel weiland en bolle heuvels. Het gevoel van vrijheid en eindeloosheid overvalt je hier. Enkel het ruisend, kolkend geluid van de Our verstoord de stilte. Het miauw van de buizerd en het gekwetter van talrijke eenden zorgen voor de achtergrond muziek.

Even voorbij Manderfeld steken we de grens over voor een kort buitenlands bezoek

van slechts 2 Duitse dorpjes: Verschneid en Wischeid

om dan via de steengroeve van Andler, waar elk jaar het eerste weekend van september aan Hill-Climbing wordt gedaan, terug in België terecht te komen.

Onze reis eindigt in het bedevaartsoord van de heilige maagd Maria in Schönberg, waar de pastoor voor elke dag van de advent een soort kerststalletje installeerd met het verhaal over de advent.

De grot en de kruisweg zijn wijd en zijd bekend.

De zon kruipt al vroeg tijdens de winteravond achter de bolvormige heuvels rond Schönberg. We mijmeren nog even verder over de massa water die we vandaag hebben gezien, en dat slechts +/- 20 km voorbij de bron in Losheimergraben.

Dinsdag, 16 Oktober 2007

Prachtig weer gisteren, en ook vandaag blijft het droog, maar meer kans op een wolk vanuit de Kust (hebben jullie al gemerkt dat wanneer Frank, de weerman, over goed weer spreekt aan de kust, hij dat de Kust noemt, en als er slecht weer is aan de kust, hij dat in het “Westen” noemt?…)

Maar ik mag niet te veel lamenteren, ik ben namelijk vandaag de hele dag in Brussel onderweg op een vergadering…

Veel vertellen zal ik op die vergadering dit keer alleszins niet, want gisterenavond ben ik dus naar de tandarts gemoeten, en na het boor- en graaf- en schoref- en snijwerk dat deze heeft uitgevoerd, is mijn mond nog te gevoelig om veel te kunnen babbelen: een kies getrokken, de wonde genaaid, de uitgevallen stifttand er weer terug ingeplakt en ook nog in een andere tand een plombe ingezet… Moest alles in één keer gebeuren, want mijn tandarts ging weer een weekje op vakantie, dus zodoende.

En vanwege al deze miserie vandaag dus alleen een nieuwe foto van onze beuk:


Onze beuk (2)

en enkele foto’s die Marlies ons opstuurde van “hun weekend” in Atzerath.

Bedankt, onze lezers zullen het op prijs stellen!

Hierbij stuur ik je een paar mooie foto’s op van de herfst bij ons in Atzerath.
Gisterenavond en deze nacht zijn de kraanvogels weer naar ’t zuiden vertrokken.
2 jaar geleden op net dezelfde dag en ’t zelfde uur … (Ron schrijft al de natuurwaarnemingen op in zijn dagboek)
In de natuur zitten toch straffe trucs he.
Hebben die vogels een ingebouwde klok? Een GPS … ???
In ieder geval is het chique om te zien maar nog leuker om te horen.
groetjes
Marlies






Advertentie

Kom de herfstkleuren in de Oostkantons genieten…

Marlies onderweg…


Wel, wel, wel … de uittocht van de Nederlanders is bezig. Heel de autostrade van Verviers zat vol …Het valt wel op zij rijden allemaal met caravans terwijl de Belg en de Duitser met een mobilhome rijdt …Anders is dit zo’n rustige autostrade … en … dan kunnen ze met hun caravans de berg nog niet op … of steken ze elkaar voorbij …Gelukkig zitten er op die stukken 3 rijvakken, zodoende konden wij nog voorbij … hahaha
En ’t is voor iedereen vakantie natuurlijk … het is hun gegund!Wij moeten nog effe wachten, maar ik ben wel blij want we zijn weer hier voor even!
groetjes

en aan iedereen een prettig weekend gewenst!
Marlies